Πέφτουν τα χρόνια πάνω μας σαν καλοκαίρι

Πέφτουν τα χρόνια πάνω μας σαν καλοκαίρι

Γι’ αυτό και ρίχναμε ατέλειωτες κατάρες μόλις ερχόταν ο Ιούνης γι’ αυτό και κάθε βράδυ στα κρυφά γεννούσαμε απ’ την ανάσα μας έναν δικό μας χειμώνα -στα λόγια ο Νίκος Σταϊκούλης

h-stigmh-pou-o-kosmos-olos-pathainei-asfyksia

Η στιγμή που ο κόσμος όλος παθαίνει ασφυξία

Κι ένα βράδυ -ποιο βράδυ; εγώ μιλάω για απόψε- βγήκε το κάθε ποντίκι απ’ τις σκιές βρήκε τον μπάσταρδο που το είχε κλωτσήσει κι έτσι αργά και ήσυχα χωρίς να διαταράξει όντως τον ύπνο του του έκοψε το λαιμό -στα λόγια ο Νίκος Σταϊκούλης

Movie Break

Να καταργήσουμε το καλοκαίρι

μας έφτανε η θάλασσα κι ένας καλός ύπνος το μεσημέρι τώρα δεν έχουμε τι να κάνουμε τα χέρια μας πιάνουμε βιβλίο αφήνουμε βιβλίο πιάνουμε σώμα αφήνουμε σώμα -στα λόγια ο Νίκος Σταϊκούλης

Δεν βγαίνει έτσι

τα κύματα να μένουν ακίνητα και βουβά έχεις δει πόσο τρομακτικό θέαμα είναι μια ακίνητη θάλασσα; ακίνητη αναγραμματισμός του ανίκητη το ‘ριξα στις λεξιπλασίες -στα λόγια ο Νίκος Σταϊκούλης

Απέναντι

Η ποίηση σε δελεάζει με την εξομολόγηση και τα τσιγάρα. Σου λέει: «Έλα μπες, καλωσήρθες. Κάπνισε όσα τσιγάρα θέλεις. Μα δεν σε ρώτησα, καπνίζεις; Θα καπνίσεις.