Τόποι και μέρη.
Άνθρωποι και στιγμές.
Μυρωδιές, υφές, ήχοι, δονήσεις.
Έχουμε πάει σε μέρη που αγαπάμε.
Σε μέρη που δεν θέλουμε να ξαναπάμε.
Βρήκαμε το δρόμο.
Χάσαμε τον εαυτό μας.
Ή αντίστροφα.
Χαθήκαμε και βρεθήκαμε.
Ζήσαμε.
Αναπνεύσαμε.
Βάλαμε τα κορμιά μας κόντρα σε τοίχους, πάνω σε παγκάκια, περπατήσαμε στην βρώμικη άσφαλτο, ξαπλώσαμε στο χώμα και στο δροσερό χορτάρι, βρέξαμε τα πόδια μας στη θάλασσα, μυρίσαμε τα αρώματα που ταξιδεύουν στον άνεμο.
Σκαρφαλώσαμε.
Τρέξαμε.
Κοντοσταθήκαμε.
Ανεβοκατεβήκαμε σκάλες.
Ακουμπήσαμε εκεί, που πριν από εμάς είχαν ακουμπήσει τόσοι άλλοι.

Κάποιοι τόποι χαράχτηκαν στο ατομικό μας συνειδητό και ασυνείδητο.
Θέλουμε εκεί να γυρνάμε.
Κυριολεκτικά ή μεταφορικά.
Ανατρέχουμε στις εκεί στιγμές.
Ή τρέχουμε στ’ αλήθεια σε εκείνη ακριβώς την θέση, όπου πριν πέντε χρόνια νιώσαμε ελεύθεροι.
Εκεί που δώσαμε το πρώτο μας φιλί.
Εκεί που πονέσαμε με κάθε πόρο του σώματός μας.
Εκεί που ζήσαμε μια εξωπραγματική εμπειρία.
Εκεί που ερωτευτήκαμε, ή χωρίσαμε.
Εκεί που ξεχάσαμε όσα δεν αντέχαμε.
Εκεί που γελάσαμε, κλάψαμε, φωνάξαμε.
Εκεί που πήραμε τις σημαντικές αποφάσεις.
Και ας μην ξεγελιέται κανείς.
Δεν είναι πάντα μόνο ο χρόνος, στον οποίο συμβαίνουν αυτά τα σπουδαία.
Αλλά και ο τόπος.
Οι τόποι.
Οι ακριβείς συντεταγμένες.
Η κόκκινη καρφίτσα στον ψηφιακό χάρτη GPS.
Τα δικά μας ορμητήρια.
Οι δικές μας κρυψώνες.
Η φωλιά και το καταφύγιο.
Για αυτά θα σας μιλήσουμε εδώ.