Βραδινά Τσιγάρα


mikra-poihmata

Μικρά ποιήματα ΙΙ

Τυφλώθηκε η πόλη
ή μήπως έχει αρχίσει να χαράζει;

-στα λόγια ο Νίκος Σταϊκούλης

Insomnia-photo-by-lilian-p

Αϋπνίες

αν εμείς μοιραστήκαμε μια κουβέρτα
ένα δίσκο με φαγητό
ή έστω μια στιγμή ανθρωπιάς
την ώρα που εσύ έκλαιγες
κι εγώ έγραφα κρυφά

-στα λόγια ο Νίκος Σταϊκούλης

sunbath

Το δέρμα σου φρούτο ώριμο

και πώς να σου εξηγήσω
ότι δεν έχω πλέον στόμα
αλλά η ανάγκη μου
να σε τρώω όλο και μεγαλώνει

-στα λόγια ο Νίκος Σταϊκούλης

Η ποίηση επιτέλους με εγκατέλειψε

Τώρα είναι Αύγουστος
– προχθές το βράδυ
δεν είπα στην αρχή;
Πως πέρασαν δυο μήνες;
Φαίνεται πως η εγκατάλειψη
αλλάζει το χρόνο-

-στα λόγια ο Νίκος Σταϊκούλης

Κι απ’ το ποτήρι μας

Ήρθε στο τέλος κι η ποίηση
και μας διέλυσε.

-στα λόγια ο Νίκος Σταϊκούλης

Καλύτερα να μην

Κι όλα αυτά
ενώ μπορώ με μια μικρή ματιά
να σκύψω πάνω απ’ την κάμαρά σου
και να δω με τα ίδια μου τα μάτια
με ποιον τέλος πάντων ξαπλώνεις τη νύχτα
σε ποιον ψιθυρίζεις

-στα λόγια ο Νίκος Σταϊκούλης

Εσύ κι η γαμωάνοιξη

Μετά με ρωτάς τι γίνεται
Τι θες να σου πω
με πέθανες στην Άνοιξη
πως όλο θα ‘ρθει, πως όλο θα ‘ρθει
κι απ’ τις τόσες φορές που το πίστεψα
ήρθε κι ούτε με νοιάζει.

Αν δεν έπινα

διότι αν δεν έπινα
τα χείλη μου θα έκαναν
μακροβούτι στο λαιμό σου
αποδεικνύοντας περίτρανα
την καύλα μου για σένα.

Μικρά ποιήματα

Η πιο ζεστή χώρα του κόσμου:
ο λαιμός της

Πολύ πρωί – δεν θυμάμαι ποιο

το χειρότερο απ’ όλα είναι
πως δεν σου μιλάω
δεν σου στέλνω πια ποιήματα
ούτε κι εσύ τραγούδια
δεν γράφω πια

Αύριο

Κι η ποίηση
θα μού ‘ρθει αύριο.
Κι η σκέψη
θα μού ‘ρθει αύριο.

Απόγευμα, διαμέρισμα

Κάποιος άλλος μου υπαγορεύει στο κεφάλι μου
τι να γράψω.
Αρκετά κάθισε λέει
και με προειδοποιεί πως τώρα
πια δεν θα σωπάσει.

Καρφί

Είμαστε η ανυπότακτη πολιτεία.
Είμαστε τα ποιήματα στο δρόμο.
Είμαστε το ουρλιαχτό.
Είμαστε το γυμνό σώμα.

Νύχτα 99η

αμέθυστο ήταν, φοβήθηκε τον θάνατο το δόλιο, προχώρησε μέσα στο κρύο, καλύτερα λέει να μην πεθάνω απόψε, μπορεί τελικά και να’ ταν μεθυσμένο, ποιο σώμα δεν θέλει να πεθάνει απόψε;

Ακόμα παρών

Υπάρχει μέσα μου ένας νεκρός.
Άγνωστο πότε πέθανε
ξεψύχησε τόσο αργά
που έγινε αντιληπτό μόνο το πτώμα του.

Σβηστοί άνθρωποι

Καβάφη μου να λες
τι γρήγορα που οι σβηστοί άνθρωποι πληθαίνουν.

Μικρές ιστορίες

και η συζήτηση- λέει- δεν σταμάτησε ποτέ
και λέγαμε, χωρίς να το ξέρουμε,
για το πώς χτίζεται τέλος πάντων η ζωή
ανήμποροι να καταλάβουμε
ότι οι αναμνήσεις της γεννιούνταν εκείνη τη στιγμή
οι αναμνήσεις για τα πρόσωπα και τις εκφράσεις μας
το πορτοκαλί φως του δρόμου

Καμία άλλη λύση

Καμία λύση παρά
να αγκαλιαστούμε
έτσι γυμνοί που μείναμε στη μέση
-χωρίς να τρέχουμε να καλύψουμε τις τρύπες
χωρίς να φωνάζουμε για το κρύο που μπαίνει-