Πρόσφατα άρθρα


Καλύτερα να μην

Κι όλα αυτά
ενώ μπορώ με μια μικρή ματιά
να σκύψω πάνω απ’ την κάμαρά σου
και να δω με τα ίδια μου τα μάτια
με ποιον τέλος πάντων ξαπλώνεις τη νύχτα
σε ποιον ψιθυρίζεις

-στα λόγια ο Νίκος Σταϊκούλης

Στη Νάξο και…στη Νάξο!

Αν δεν έχετε κανονίσει ακόμα τις διακοπές σας, πάρτε μια ιδέα από το σημερινό άρθρο και είμαι σίγουρη ότι μέχρι το τέλος του, θα έχετε κλείσει ήδη τα εισιτήρια σας!

-από την Έλενα Ζιάβρα

They Could Have Danced All Night

«Δεσποινίδες και κύριοι, παρακαλώ!», αναφώνησε ξαφνικά ο Τσαρλς διακόπτοντας το χορό του Ρικάρντο με την Κλέμεντιν, του μοναχικού Πιότρ, και κάνοντας όσους ήταν στο χώρο να στρέψουν τα μάτια τους πάνω του. «Βρήκαμε ένα ακόμα σημείωμα μέσα στο σπίτι.»

Λευκό δέρμα γεμάτο Μελανιές

Τότε έτρωγα από το χέρι σου
όταν το στομάχι μου είχε κλειδώσει και εσύ με την σειρά σου με κρατούσες ασφαλή από τους περίεργους ήχους που το σπίτι μας έκανε,
ένα σπίτι χτισμένο από τα δάκρυα και τα γδαρσίματα των προηγούμενων μας ζωών.

-στα λόγια ο Σπύρος Μάρκος

Ας την κάνουμε ταράτσα

Τα φώτα έσβησαν, μόνο η Ακρόπολη και μερικά λαμπιόνια χρωμάτιζαν την σκηνή. Νόμιζα ότι βρισκόμουν σε ένα παραμύθι που με περίμεναν μουσικοί ταχυδακτυλουργοί, μάγοι και χορευτές για να ξεκινήσω την ιστορία μαζί τους.

-στα λόγια η Ισμήνη Κατσαβάρου

Πλήξη

Κάπου βαρέθηκα
Να αισθάνομαι μισός
Να αναζητώ την ολοκλήρωση
Σε μισούς ανθρώπους
Να τους κατηγορώ ύστερα
Που είναι μισοί
Όντας μίσος και εγώ

-στα λόγια ο Γιώργος Σ. Αλεξάνδρου

Σκέψεις κατά τη διάρκεια μιας εκπνοής

Είναι εκείνη η στιγμή που παγώνω στο χρόνο.
Ό,τι υπάρχει τώρα περιμένει στην ουρά να ξεπαγώσει πάλι
και ό,τι έχει υπάρξει γνωρίζει πως υπήρξε για να φτάσω εγώ εδώ,
στη μια και μοναδική στιγμή που λέω πως δεν αισθάνομαι κάτι

-από τον Χρήστο Μαρινόπουλο

Σε μία μόνο εισπνοή

Αν ήσουν θάλασσα εσύ,
τι ανάγκη να το είχα το οξυγόνο, βέβαια;
Θα γέμιζα τα πνευμόνια μου με εσένα.

-από τον Χρήστο Μαρινόπουλο

Και το παραμύθι δεν τελείωσε

{Ανοίγω τα μάτια, το απογευματινό φως είναι πάντα εκεί για να με καλωσορίσει .Η γιαγιά στην πολυθρόνα πλέκει με προσήλωση την επόμενη μπλούζα μου. Δεν μπορώ να κρατήσω το βλέμμα μου για πολλή ώρα, τα κλείνω ξανά}

-στα λόγια η Ισμήνη Κατσαβάρου

Δρακόλιμνη Τύμφης: μια αξέχαστη εμπειρία ζωής

Η επόμενη στάση θα ήταν στο καταφύγιο της Αστράκας, στο οποίο το βράδυ θα είχαμε τη διανυκτέρευση μας. Από την τρίτη στάση μέχρι και το καταφύγιο, οι ώρες μου φάνηκαν αιώνες. Στο ενδιάμεσο έκανα πολλές στάσεις. Ήταν μαρτυρικό το ότι μπορούσες να δεις το καταφύγιο, αλλά δε το πλησίαζες ούτε κατά διάνοια.

-στα λόγια η Έλενα Ζιάβρα

[Σκηνή 8] | Ισμήνη Κατσαβάρου

Τα μάτια μου μισόκλειστα και ελαφρά, αφού το φως πλέον δεν αντανακλά στο βλέμμα μου αλλά στην αριστερή πλευρά λίγο πιο πάνω από το στήθος μου.
Μάλλον η στάση του σώματος άλλαξε και το φως βρήκε την ευκαιρία να τρυπώσει σε άλλο σημείο.
Μόνο που να, πώς να στο πω, σε εκείνο το σημείο η διευθέτηση άργησε να υπάρξει.

hliovasilema-peiraias-2017

Το μεγαλύτερο μάθημα που πήρα. | Ελισάβετ Θωμαδάκη

Πίσω από μια βροχερή ημέρα, ο ουρανός ζωγραφίζει το πιο όμορφο ηλιοβασίλεμα.
Πίσω από μία αποτυχία, έπεται η άγνωστη ακόμη επιτυχία.
Πίσω από μία απώλεια, οποιαδήποτε απώλεια, καταλαβαίνεις ποιοι είναι πραγματικά παρόντες στην ζωή σου.

Black-and-white-photography-jason-peterson

Όταν τα όνειρα | (Ομαδικό)

Κανένα βράδυ δε με άφησε απ’ έξω.
Συνήθως με άρπαζε απ’ το χέρι, όπως άρμοζε στα όνειρα
και με μια σταγόνα φωτός
διέλυε το άπειρο σκοτάδι.

«Πρωτόλειο», του Andrew Martin

Σε τραβάει πραγματικά μέσα στην ιστορία και μοιάζει σαν να βρίσκεσαι κι εσύ εκεί, κάπου στη γωνία του δωματίου, στο πίσω τραπέζι του μπαρ, στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου, και παρακολουθείς τα γεγονότα από πρώτο χέρι.

Photo by Sofia Tsofio

2 ποιήματα | SideliK_2

Θολωμένη εχθές η ματιά μου.
Πρησμένη η φάτσα, κόκκινη.
Απρόσμενη σιγουριά πιο πριν,
τσιμεντένια σαν το περβάζι.
Οπλισμένη με τα ουρλιαχτά μου.

Ygrh ektonwsh

Υγρή εκτόνωση | SideliK_2

Είναι τόσο αστεία γαμώτο, η ανακούφιση της εύκολης λύσης. Ντρόγκια ή έρωτας. Διάλεξες το έμβιο, λυτρώθηκες πρόσκαιρα. Ο καυτός ιδρώτας μυρίζει έντονα καθώς φτάνεις στην κορύφωση. Γλιστράνε τα κορμιά σας και ύστερα κολλάνε.

Εσύ κι η γαμωάνοιξη

Μετά με ρωτάς τι γίνεται
Τι θες να σου πω
με πέθανες στην Άνοιξη
πως όλο θα ‘ρθει, πως όλο θα ‘ρθει
κι απ’ τις τόσες φορές που το πίστεψα
ήρθε κι ούτε με νοιάζει.

Robert Francois Damiens Before The Judges at the Chatelet, 1757

Μια βιο-ευκαιρία στον καιρό της κρίσης | SideliK_2

Είναι σαφές πως οι πολίτες αντιμετωπίζονται με όρους αριθμών, ως στατιστικά πίσω από οθόνες τεχνοκρατών, πολλοί από τους οποίους έχουν φτάσει ένα επίπεδο παραπάνω, προωθώντας προσεγγίσεις όπως αυτή της “ανοσίας της αγέλης”.

Φόρτωση…

Something went wrong. Please refresh the page and/or try again.