-ένας νόστος από την Ευαγγελία Παντελίδου
Κάποιοι άνθρωποι άντεξαν το φως μας, κάποιοι άλλοι χαμογέλασαν στις κραυγές μας και αναποφάσιστοι σαγήνευσαν τα όνειρα μας. Τα θεμέλιά μας καταστράφηκαν μια ημέρα του Οκτώβρη και η κυκλοθυμία, μας παρέσυρε στις πολύβουες πόλεις. Στην επαρχία ο χρόνος περνάει αδιανόητα αργά, τα ίχνη των ανθρώπων που εγκατέλειψαν τον τόπο τους και εγκαταστάθηκαν σε μεγαλουπόλεις γίνονται αντιληπτά στις μονόχρωμες βιτρίνες των καταστημάτων που έχουν μείνει ίδιες από την δεκαετία των 90ς. Κάποια απογεύματα θαρρείς πως ακούς τις κραυγές τους πίσω από τις κλειδαμπαρωμένες καγκελόπορτες. Κάναμε φίλους για να μοιράσουμε το βάρος της ακινησίας μας. Κάναμε όνειρα αριστοκρατικά, όνειρα για φτωχούς βασιλιάδες, θεούς που αμάρτησαν, για αυτοκτονικούς έρωτες και ναούς διακοσμημένους με καλοκαιρινά ψηφιδωτά ηλιοβασιλέματα. Περιπλανηθήκαμε, πολεμήσαμε, φτιάξαμε ποίηση και ταξιδεύαμε τις Κυριακές. Στις πλατείες το καλοκαίρι, ο έρωτας γοητευτικός μάς διάβαζε Γαλλικά ποιήματα και εμείς ζητωκραυγάζαμε χωρίς να γνωρίζουμε Γαλλικά και δεν θελήσαμε ποτέ να μάθουμε την μετάφραση τους, γιατί ελπίζαμε ότι, τα ποιήματα αυτά θα μιλάνε για την ζωή μας. Όχι για εκείνη που χάσαμε, αλλά για εκείνη που θα έρθει.
στίξη 