-στα λόγια ο SideliK_2 /
στη φωτογραφία o @godspeecs
Λαχταρώ σαν γράφω κάτω κάτι κάθε τόσο,
απαριθμώντας αφοριστικές αποφάσεις που
στο παρελθόν δε μένουν παρά τις αντιστάσεις.
Γυαλιά καρφιά τα παντοτινά «θα μείνω εδώ».
Κοίταξα τα πουλιά που σε συνόδευαν προς
πολιτείες απόρθητες.
Το πούσι ίσα που σκιρτά τα μουρόφυλλα,
τα μακριά σου τα μαλλιά, τα γατιά στο πάρκο.
Θα ανάψω τζάκι, μπας και λίγο ζεσταθώ.
Μα μου είναι αδύνατο, τ’ ομολογώ μωρό μου.
Τραβάνε κάτω οι άγκυρες προς άγνωστο βυθό.
Ξεμπλόκαρέ με.!
Σ’ αποζητώ σε κάθε κλισέ στροφή που διαβάζεις.
Εναρμονίζομαι στον κόσμο του απαγορευμένου,
του άπιαστου εκείνου ονείρου που δεν κρατάει.
Κλαίει καλύτερα όποιος δακρύζει τελευταίος
γιατί κρατά το δάκρυ όσων φύγανε πιο πριν.
Στάχτες στον Φοίνικα!
στίξη 