-ένας νόστος από την Ισμήνη Κατσάβαρου
Όλοι έχουμε ένα αγαπημένο μέρος στη Γη, που γεννιέται κάπου ανάμεσα στο πάνω και το κάτω χείλος, εκεί ακριβώς που η σχισμή προσμένει να αναδιπλωθεί όταν έρχεται το μεγάλο κύμα. Σε αυτά τα ούλα που πάλλονται να φωνάζουν για φωτιά ή για καπνό χωρίς φωτιά. Λένε, ότι όταν ο εγκέφαλος βρίσκεται σε πανικό, δεν μπορεί να διακρίνει την ποσότητα της επικινδυνότητας, άρα απλά δίνει το λάθος μήνυμα ή την χαμένη ποιοτική διαφορά. Το αγαπημένο μέρος στη Γη, γεννιέται εκεί που γεννιέται ο κίνδυνος, ένα καταφύγιο που γράφει το όνομά σου, έχει τα κλειδιά με αυτό το πράσινο μπρελόκ χελώνα, ξέρει πόσα σκαλοπάτια χρειάζεται για να φτάσεις στην πόρτα και πόσες άπλυτες μπλούζες έχεις στο μπάνιο, μέσα σε αυτό το γκρι καλάθι, που αγόρασες εσύ με την πρώτη σου δουλειά και υπολόγισες σχεδόν μηχανικά -πόσες ώρες δουλειάς του αντιστοιχούν-.
Το Γκύζη και το σπίτι αποτελούνται από πέντε γράμματα και σίγουρα θα ήταν τα πιο όμορφα από όλη την αλφάβητο. Είναι φοβερό, ότι οι άνθρωποι μπορούμε να αγαπήσουμε γράμματα, περιοχές, ένα φωτιστικό με κίτρινο φως και πώς τόσο εύκολα, μπορούμε να μισήσουμε ή να μπούμε σε ένα τούνελ επιτηδευμένης αμνησίας και όλα αυτά να φαντάζουν βαρετά, απαίσια ίσως και ξένα. Αυτή η ακραία εναλλαγή, που μας φαίνεται περίεργη, όταν την αντιλαμβανόμαστε συνειδητά, είναι που κάνει ένα σπίτι λουσμένο από αποδοχή. Αυτό μπορεί να προσωποποιήσει και να συμβολίσει πολλαπλά νοήματα. Αυτό σε έχει δει με τρύπιες πιτζάμες, άλουστα μαλλιά, βουνά άγχος μέσα στον νεροχύτη, ασήκωτους καθρέφτες γεμάτοι σκόνη ή σάπια φρούτα στο περβάζι.
Σε έχει δει να ξεφλουδίζεις μανταρίνια, έχει προσέξει τα ακροδάχτυλα, τον ρυθμό, την παύση, την χαμένη παύση, το τίναγμα του ποδιού, το τηλέφωνο πριν χτυπήσει και την απάντηση αφού δοθεί. Είναι αυτό που ξέρει το σαμπουάν που συνήθως παίρνεις, τι κάνεις μόλις ξυπνάς, τις γκριμάτσες που παίρνει το πρόσωπό σου και δεν έχουν αποτυπωθεί σε καμία φωτογραφία ή σε κανέναν άνθρωπο. Ξέρει την πιο κουλτουριάρικη και την πιο ντροπιαστική πλέιλιστ, ξέρει τα ψέματα και τα λευκά ψέματα, σε ποιο σημείο του κρεβατιού νιώθεις πιο άνετα, την λάθος σκέψη και το κράτημα της σωστής.
Σε έχει δει να απλώνεις μαρμελάδα φράουλα σε ζεστό ψωμί, την τελειομανία σου να αγκαλιάσει όλη την ψίχα, τις απαλές σου κινήσεις για να μη τραυματίσεις κάτι άθελά σου, την κατανόηση όταν το βάζο αρχίζει να γίνεται διάφανο, την φροντιστικότητα να μην υπάρχει αυτή η λέξη, αλλά εσύ να την γράφεις, το γέλιο στο λακκάκι και τα δόντια με μαρμελάδα ή με ψεύτικο κραγιόν που κάνεις ότι φοράς.
Σε έχει δει να πηγαίνεις στη λαϊκή κάθε Τετάρτη. Τις συχνές στάσεις στα άνθη, στις ελιές, στα φρούτα και στις κάλτσες. Το μόνο που δεν ξέρει κάθε φορά, είναι τι θα επιλέξεις να αγοράσεις πρώτο, σαν να σπάμε πλάκα και οι δύο μαζί, με την ρουτίνα ή να γελάει εις βάρος μας, όσο νομίζουμε ότι μπορούμε να την διασκεδάσουμε.
Έχει ακούσει πρώτο τα δυσάρεστα νέα της τηλεόρασης ή των social media, έχει αρκεστεί στο συναίσθημα που ζωγραφίζει το πρόσωπό σου ή στη στάση σώματος, έχει παραμείνει στη σιωπή ή σε αυτό που αρμόζουν τέτοιες περιστάσεις. Έχει ακούσει πρώτο τα νέα για την Παλαιστίνη όσο εσύ μαγειρεύεις στο δίπλα δωμάτιο, έχει μάθει πρώτο για το έγκλημα στα Τέμπη, έχουν μουδιάσει οι τοίχοι, όσο εσύ επιστρέφεις από την δουλειά κουρασμένη, έχει λυγίσει πριν λυγίσεις εσύ, έχει μικρύνει ή μεγαλώσει τα 28 τετραγωνικά, με το άκουσμα και μόνο της πρώτης σου λέξης. Σε έχει δει να φοβάσαι τόσο, όσο φοβάται ένα μικρό παιδί τη θάλασσα πριν κάνει μπάνιο. Σε έχει δει να διεκδικείς όσο πρέπει, όχι αυτή η λέξη ποτέ δε μου άρεσε. Σε έχει δει να διεκδικείς όσο οφείλει να χορτάσει η ευτυχία σου. Σε έχει δει να θυμώνεις, τόσο για να δημιουργηθεί μια Εξέγερση, σαν του Πολυτεχνείου. Σε έχει δει να θες να πας τον κόσμο από την άλλη, όσο κι αυτό.
Σε έχει δει να βάζεις το πηγούνι σου κοντά στην φλόγα του αναμμένου κεριού. Είναι η αγαπημένη σου κίνηση, συνήθως την κάνεις όταν είσαι πολλή χαρούμενη ή νιώθεις άγχος για το συναίσθημα της χαράς, με μία λέξη, ενοχές. Είναι φοβερά απολαυστικό να νιώθεις μέρος της ζέστης, σαν να σου υπενθυμίζει τι έχεις χάσει εδώ και πολύ καιρό ή μάλλον γιατί έχεις μάθει να ζεις από την άλλη. Ξέρεις τι λένε, ένας άνθρωπος που περπατάει κάθε μέρα σε κάρβουνα, αν του δώσεις γρασίδι θα είναι δυστυχής, όχι επειδή είναι ακατάδεκτος, αλλά επειδή η οικειότητα των παιδικών μας χρόνων, είναι το πιο ανεξίτηλο πράγμα σε όλη τη ζωή. Όχι ανεξίτηλο, δηλώνει απολυτότητα, αλλά επίπονα δύσκολο, σαν να βλέπεις μακαρόνια και να μην αναρωτιέσαι που είναι ο κιμάς. Η κυκλική κίνηση από το πηγούνι, στα μάγουλα και ξανά στο μέτωπο, είναι ο δικός μου τρόπος να νιώθω όλο και πιο κοντά σε αυτό που οι άνθρωποι συνηθίζουν να ονομάζουν ευτυχία.
Σε έχει δει να αναλώνεσαι στις ίδιες σκέψεις, αλλά να πατάει το reply. Σε έχει δει να ψάχνεις τις σωστές λέξεις, αλλά να μην μπορεί να τις συναισθανθεί. Σε έχει δει να αποδέχεσαι και να μη σε καταλαβαίνει. Σε έχει δει έξω από αυτό χαρούμενη και μέσα σε αυτό εγκλωβισμένη, σε έχει δει μέσα σε αυτό ασφαλή και έξω από αυτό μπερδεμένη.
Σε έχει δει μέσα από έναν καθρέφτη
για αυτό σε όλα τα σπίτια χρειάζεται ένας.
στίξη 