-στα λόγια η Γωγώ Λιανού
«Είμαι άσχημος. Η ασχήμια μου προκαλεί φόβο»
Είναι η πρώτη φράση του αγαπημένου μου βιβλίου. Ένα αρκετά σκοτεινό και ψυχολογικό μυθιστόρημα. Ο ήρωας του βιβλίου είναι ένας άσχημος και παραμορφωμένος νάνος. Όλοι στην χώρα πιστεύουν ότι, επειδή έχει αυτή την εμφάνιση, σίγουρα πρόκειται για άτομο κακό, πονηρό και μοχθηρό.
Για να μη μπω σε πολλές αποκαλύψεις, το ερώτημα που μου γεννάται είναι το εξής: πόσο υπακούει κανείς στους κανόνες που του βάζουν οι άλλοι; Δηλαδή ο νάνος δεν ήταν κακός. Ήταν διαφορετικός. Όμως οι άνθρωποι πάντα φοβούνται το διαφορετικό. Ένας καλός, καλοκάγαθος για την ακρίβεια νάνος. Που όλοι έλεγαν το αντίθετο. Τους απέδειξε το αντίθετο. Μάλλον.. Γιατί όταν έχεις ένα παιδί κι από μικρό του λες ότι είναι «χαζό», «καθυστερημένο», «άσχημο», «λίγο» τότε το παιδί θα γίνει όλα αυτά τα πράγματα. Κάποιες φορές, η επιθετικότητα είναι άμυνα. Αυτό είναι, κατά τη γνώμη μου, το κλειδί για να καταλάβεις το βιβλίο. Το πραγματικό του τραύμα δεν είναι η σωματική του διαφορετικότητα. Είναι ότι οι άλλοι τον έκαναν να πιστέψει πως, εξαιτίας αυτής της διαφορετικότητας, δεν δικαιούται αγάπη και αξιοπρέπεια. Και αναρωτιέμαι πόσο εύκολα δικάζουμε τον θύτη, δίχως να σκεφτόμαστε πως κάποτε υπήρξε θύμα κι αυτός.
Η κιθάρα, σαν μουσικό όργανο, λειτούργησε ως μέσο επικοινωνίας, καλλιτεχνικής έκφρασης και ελευθερίας. Στο βιβλίο η μουσική λειτουργεί σαν μια μορφή λύτρωσης.
Η «κιθάρα» μπορεί να διαβαστεί ως μια ιστορία για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Ο Καστίγιο μας λέει ξεκάθαρα ότι κάθε άνθρωπος έχει τη «μουσική» του. Προσπάθησε να ακούσεις πριν κρίνεις. Όμως οι άνθρωποι εκεί έξω είναι σκληροί και αυτή η σκληρότητα δεν αναγνωρίζει τον εσωτερικό κόσμο της ομορφιάς μας.
Αυτό που μου άφησε το βιβλίο, πέρα απ’τα παραπάνω, είναι η ευκολία του ανθρώπου να αρπάξει τσουγκράνα και φωτιές και να κάψει τον «άσχημο», τον «νάνο», γιατί πιστεύουν ότι είναι κακός, λόγω της εξωτερικής όψης του. Στη σύγχρονη κοινωνία, μεταφράζεται ακόμη και με τα ρούχα που φοράμε. Μάρκα ή όχι. Παλιό ή καινούργιο. Μικρά και μεγάλα σώματα. Μα πού είναι η μουσική μας;
Όλοι έχουμε μια «κιθάρα». Αφήστε τη να σας χορέψει. Η κιθάρα του Μισέλ ντελ Καστίγιο. Το αγαπημένο μου βιβλίο, που ήταν εκεί, μαζί μου όλες τις καλές και κακές στιγμές. Γεμάτο συμβολισμούς.
«γιατί κουράστηκα να είμαι κακός και να είμαι καλός»
* Μπορείτε να βρείτε το βιβλίο στο skroutz αλλα και στο site των εκδόσεων Σ.Ι. Ζαχαρόπουλος
στίξη 