Έχε το νου σου στο παιδί/Παύλος Σιδηρόπουλος


-στα λόγια η Ισμήνη Κατσαβάρου /
στις μουσικές οι Ά. Πετρουμιανός, Π. Αγγελόπουλος,
Γ. Χρυσανθίδης, Stasi_Jo & Ν. Τσιαντούλας

Σαν σήμερα 6 του Δεκέμβρη, ο Παύλος Σιδηρόπουλος φεύγει από την ζωή, αλλά δεν εγκαταλείπει τα ακόρντα του που ακούγονται στα αυτιά μας μέχρι και σήμερα, συνεχίζοντας να μας προσκαλεί σε αυτό το γλυκόπικρο παραμύθι που ονομάζεται ελληνικό ροκ.

Αδιαμφισβήτητα, η σκηνή που σηματοδοτεί εκείνη την ημέρα, είναι η ουρά έξω από το Κύτταρο, που μας βρίσκει αγκαλιασμένους με ένα εισιτήριο στο χέρι, για μια γιορτή χαμένων θησαυρών. Σε αυτήν, λοιπόν, την χρονομηχανή του Παύλου, που έχουμε συμφωνήσει ότι θα πάρουμε μέρος δεν είμαστε σε καμία περίπτωση απλοί παρατηρητές, αλλά οι πρωταγωνιστές κατά μεσοίς των πελάγων χωρίς τροφή, νερό και οξυγόνο. Και αυτό γιατί η γέννησή μας κοχλάζει ακόμα στο καζάνι της θλίψης, αλατίζεται πού και πού από την οργή και ασφυκτιεί από το όλο και απανωτό νερό της μοναξιάς που του προσθέτουμε. Και αυτό γιατί, όταν κάτι βράζει στην μία γωνιά, πάντα κάτι άλλο στην άλλη σιγοκαίγεται, ελαφρώς στους 180Ο βαθμούς. Και αυτό δεν είναι άλλο από αυτό το φιλί που του δίνουμε την ευκαιρία να αναπνεύσει, καθώς αποφασίζουμε να ανοίξουμε το πολυπόθητο πορτάκι και να του επιτρέψουμε να πέσει σιγά-σιγά κατακόρυφα προς στο σώμα μας και να τρυπώσει στην σχισμή του έρωτα.

Μπας και σώσει, τέλος πάντων, τίποτα από τα ανεπανόρθωτα εγκαύματα που έχουμε υποστεί. Όλα γύρω μας είναι φτιαγμένα από θάνατο, απλά κάποιοι έχουν την τύχη να το νιώθουν στιγμιαία και άλλοι έχουν το τίμημα να το βιώνουν καθημερινά. Σε μια εποχή, λοιπόν, που το πριν και το μετά παίζουν τόσο σημαντικό ρόλο στις ζωές μας, ο αγαπημένος μας Παύλος μάς μιλάει για το τώρα, για την στιγμή που η γέννηση δεν είναι απλά ελπίδα ή κραυγή αισιοδοξίας, αλλά συνειδητή πράξη υπόστασης.

Αντί για ζωή, αλλιώτικη ύπαρξη

Τραγούδια που δεν είναι απλά τραγούδια, έργα που δεν είναι απλά έργα, στίχοι που δεν είναι απλά στίχοι, μουσική που δεν είναι απλά μουσική και πολύ εύκολα το απλά ήταν η πιο σύνθετη και ακατανόητη πηγή που πολλοί κατέκριναν, πάμπολλοι αδιαφόρησαν συνειδητά και λίγοι, μα τόσο λίγοι ύμνησαν τα κομμάτια του ,γιατί αυτοί κατά βάθος ήξεραν πως δεν είναι τίποτα απλό γι’ αυτά που μιλούσε, αφού τα μέσα μας μόνο απλά δεν είναι. Αυτός μπόρεσε να δώσει νόημα στο απλό γιατί έζησε με τα απλά και εκτοξεύθηκε με αυτά και δεν είναι πέρα από την όμορφη ψυχούλα του, που δεν συμβιβάστηκε με το επιφανειακό αλλά λυτρώθηκε με το είναι του.

Ο Παύλος Σιδηρόπουλος, γεννήθηκε στις 27 Ιουλίου του 1948 στην Αθήνα και συγκεκριμένα μεγάλωσε στις περιοχές της Κυψέλης και της Πατησίων. Μόλις συμπλήρωσε τα 18 έτη, μετακόμισε στην Θεσσαλονίκη όπου και σπούδασε στο Μαθηματικό Πανεπιστήμιο. Η πρώτη σπίθα υπήρξε εκεί, καθώς γνώρισε τον Β. Γερμανό και άρχισαν να γράφουν τραγούδια στην τότε ταραγμένη εποχή που τα κοινωνικοπολιτικά δρώμενα έδιναν και έπαιρναν. Ο Παύλος, ήταν ένας ανήσυχος νέος με πλούσιο καλλιτεχνικό υπόβαθρο, που ξεκίνησε να ενστερνίζεται πιο ριζοσπαστικούς και μοντέρνους ήχους, τόσο της εγχώριας όσο και της παγκόσμιας μουσικής στην δεκαετία του ΄60. Η μοίρα, όμως, τον έκανε να σταματήσει στο 3ο έτος σπουδών του και να πορευτεί, να αγγίξει και να τολμήσει να τρέξει τους ελεύθερους δρόμους που ηχούσαν και χόρευαν στους ρυθμούς της ροκ μουσικής που (χωρίς να το ξέρει), πήγαινε να εκπροσωπήσει.

Το 1969 αποτέλεσε ανεξίτηλο και κομβικό σημάδι στην ιστορία της μουσικής, καθώς συνάντησε τον Παντελή Δεληγιαννίδη, που ήταν μέλος των Olympians και μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα δημιούργησαν το συγκρότημα «Δάμων και Φιντίας». Αναμενόμενο ήταν ότι κυκλοφόρησαν στην μουσική συλλογή τους το πολυαγαπημένο «Το ξέσπασμα/ Ο κόσμος τους» που γοήτευσε πλήθος κοινού στις ορόσημες συναυλίες στο Κύτταρο. Το Κύτταρο είναι ένα από τα μουσικά στέκια της Αθήνας, που δεν συντροφεύει μόνο σύνολο μουσικών αλλά και πλήθος ροκόβιων και αιωνόβιων εκείνης της εποχής μέχρι και σήμερα.

Στο μεταξύ, μετά από διάφορες αλλαγές σχημάτων και συνεργατών (Μπουρμπούλια, Σπυριδούλα), καταλήγει το 1980 στο σχήμα των Απροσάρμοστων που μαζί ηχογραφούν μια σειρά από σημαντικούς δίσκους (Εν λευκώ), με κομμάτια όπως το «Αντεργκράουντ με στρας», «Η», «Ύστατη στιγμή», που λογοκρίθηκαν για προτροπή στην χρήση ναρκωτικών και προσβολή της δημοσίας αιδούς. Παρά τον μικροαστικό πόλεμο που δέχτηκε, κυκλοφόρησε το «Zorba the freak» και το «Χωρίς μακιγιάζ» και ερμηνεύτηκε σε όλους τους συναυλιακούς χώρους της εποχής.

Ο Παύλος δεν εντάχθηκε ποτέ στο σύνολο της καλλιτεχνικής ελίτ, αντιθέτως επέλεξε το δικό του μονοπάτι, που εκεί οι λέξεις ελευθερία, αυθεντικότητα της ροκ κουλτούρας, ανθρώπινα συναισθήματα και αντίσταση σε κάθε μικροαστικό στοιχείο της κοινωνίας, ηχούσαν καλύτερα χωρίς να κάνουν αντίλαλο, παρά μόνο θόρυβο, εκεί που η σιωπή δεν ήταν απλά επιλογή κάποιων αλλά η μόνη νόμιμη αντίσταση που επιτρεπόταν.

 Σηματοδότησε και εξακολουθεί να σηματοδοτεί μια ολόκληρη εποχή, αυτό το μουσικό κίνημα που δημιούργησε και συγκλόνισε με τα πιο επιδραστικά τραγούδια τις ζωές μας.

Ο Παύλος αγάπησε την μουσική κι εμείς μέσα από αυτόν αγαπήσαμε την μουσική που μυρίζει ζωή, με τους πιο αναπάντεχους και εύθραυστους ουρανούς, που το μέσα μας αναπολεί- ανά την πόλη-να φυτέψει ξανά τους πιο δυνατούς σπόρους της γέννησης μας. Τα κομμάτια που εμείς ξεχωρίσαμε από τον Παύλο για να σας παρουσιάσουμε είναι τα παρακάτω. Ευελπιστούμε να σας αρέσουν και να τα λιώσετε στο repeat ή να τα αφιερώσετε σε φίλους και σε συν-ταξιδιώτες.


· Να μ’ αγαπάς

Από την ταινία «Ο Ασυμβίβαστος»
Στίχοι: Ανδρέας Θωμόπουλος
Μουσική: Ανδρέας Θωμόπουλος
Πρώτη εκτέλεση: Παύλος Σιδηρόπουλος

Το κομμάτι «Να μ’ αγαπάς» θα το έχεις ακούσει σίγουρα στην παραλία της Θεσσαλονίκης ή στα στενά στο κέντρο της Αθήνας ή έστω σε αυτά τα φοιτητικά πάρτι, που μια παρέα τραγουδοποιών θα σε κάνουν να ερωτευτείς με τα πρώτα κύματα που θα σε αγκαλιάσουν, ενδεχομένως αυτά που είναι δίπλα σου, αλλά κάνουν το πιο όμορφο απόηχο στα αυτιά σου. Βαθιά ερωτικό και ρομαντικό τραγούδι, που κρύβει μια νοσταλγία για εκείνα τα πιο αυθεντικά και γεμάτα νόημα χρόνια που η λέξη «μουσική» δεν σήμαινε απλώς διασκέδαση, αλλά κραυγή απελπισίας από μια τζούρα τσιγάρο πριν το όνειρο του έρωτα γίνει θαλάσσια πραγμάτωση του.

· Μπάμπης ο φλου

Στίχοι: Παύλος Σιδηρόπουλος
Εκτέλεση: Παύλος Σιδηρόπουλος
Άλμπουμ: Φλου (1978)

Από τα κομμάτια που ακούμε έως και σήμερα και αποτελεί ένα από τα αγαπημένα πολλών φοιτητών και νέων, που με την κιθάρα τους φωνάζουν για τον Μπάμπη που πολύ θα θέλαμε να ήταν φίλος, γνωστός ή έστω ένας άγνωστος που εκπέμπει ελευθερία σε ένα μπαρ και μας γνέφει διακριτικά να κοιτάξουμε την ζωή που όλο φεύγει χωρίς να την ζούμε. Πολλές πηγές λένε πως στο πρόσωπο που αναφέρεται το τραγούδι δεν ήταν υπαρκτό, άλλοι πάλι λένε πως ήταν μια μίξη διαφορετικών ανθρώπων που ο Παύλος είχε συναντήσει στην ζωή του. Ένα ξέρουμε, ή ακόμα παλεύουμε να μάθουμε πως, φλου φίλε μου, όλα είναι φλου.

· Rock’n’roll στο κρεβάτι- Zorba the freak (1985)

Στίχοι: Παύλος Σιδηρόπουλος
Μουσική: Παύλος Σιδηρόπουλος

Ένα ερωτικό κομμάτι με αυθεντικά στιχάκια που συμπληρώνουν μια γυναικεία ύπαρξη στο μυαλό, όπως αναφέρει και ο Παύλος σε κάποιες ραδιοφωνικές εκπομπές όταν τον είχαν ρωτήσει.

Συνέντευξη στον δημοσιογράφο Μιχάλη Λιμητό:

Μ.Λ: Τι θα ήθελες να πεις με αυτό το κομμάτι;

Π.Σ: Κοίταξε να δεις, αυτό το κομμάτι το είχα γράψει ως εξής: Ήμουνα σε μονή κατάσταση, μοναχικός και έψαχνα κι εγώ να βρω κάτι.

Μ.Λ: Ένα rock’n’roll;

Π.Σ: Όχι ένα rock’n’roll.

Μ.Λ: Μια rock’n’roll ζωή;

Π.Σ: Ούτε μια rock’n’roll ζωή, μη λέμε σαχλαμάρες τώρα. Μια γυναίκα έψαχνα να βρω.
Μου αρέσει το rock’n’roll. Μου αρέσει η στιχουργική του, μου αρέσουν αυτά που περνάει στον κόσμο. Μου αρέσει ότι είναι προπάντων μουσική για τον άνθρωπο, για τα πάθη του, για το συναίσθημα του. Όχι για την ψυχρή λογική και, προπάντων, όχι για την τεχνοκρατία.

· Ηλεκτρικός Θησέας-Τολμηρή επικοινωνία (1988)

Μουσική: Γιάννης Μαρκόπουλος
Στίχοι: Δημήτρης Βάρος
Ερμηνεία: Παύλος Σιδηρόπουλος και Μαρία Φωτίου

Ένα διαχρονικό κομμάτι με έντονα πολιτικά νοήματα. Σύμφωνα με πηγές, ο Ηλεκτρικός Θησέας παλεύει για να σκοτώσει τον Μινώταυρο σε αυτήν την εξαθλιωμένη καθημερινότητα, αυτόν δηλαδή που καταπιέζει και ευθύνεται για τα αδικοχαμένη πλήθη της μαστιγωμένης κοινωνίας.

Οι στίχοι του απλά κραυγάζουν:

Ζωγράφισε ένα ήλιο στο ταβάνι
Μίλησε με τ’ αγέρι της νυχτιάς
Και χόρεψε μαζί με τη σκιά σου
Στους ήχους μιας αδύναμης καρδιάς
Πάρε τηλέφωνο την μοναξιά σου
Ή βγες ξανά στο δρόμο της φωτιάς

· Εν λευκώ (1982)

Στίχοι: Παύλος Σιδηρόπουλος
Μουσική: Παύλος Σιδηρόπουλος
Πρώτη εκτέλεση: Παύλος Σιδηρόπουλος

Το κομμάτι της Ηρωίνης λογοκρίθηκε ότι προτρέπει τους νέους στα ναρκωτικά, αν όμως κανείς το ακούσει πράγματι προσεκτικά, είναι ξεκάθαρο πως μόνο αυτό δεν κάνει.

· Κάποτε θα ‘ρθουν να σου πουν

Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης
Στίχοι: Λευτέρης Παπαδόπουλος
Πρώτη εκτέλεση: Παύλος Σιδηρόπουλος

Το συγκεκριμένο είναι από τα πιο ανεξίτηλα και χαραγμένα στην μνήμη μας από τον Παύλο, που οι στίχοι δεν είναι απλά εντυπωσιακά σηματοδοτημένοι αλλά και συναισθηματικά φλογεροί. Ένα διαχρονικό κομμάτι, που δίνει εύλογη εικόνα για την αλληλοσφαγή της σύγχρονης κοινωνίας που περιμένει μια πολυπόθητη και ουράνια σωτηρία από καίριους δημαγωγούς. Μα, όλη η μαγεία έχει κρυφτεί μέσα από τον στίχο:

Υπερασπίσου το παιδί,
γιατί αν γλιτώσει το παιδί
υπάρχει ελπίδα.


Πολύ θα θέλαμε παιδιά, να είμαστε κι εμείς τώρα στην μεγάλη ουρά έξω από το Κύτταρο με τους εκατοντάδες φίλους και συν-ταξιδιώτες κατά μεσοίς των πελάγων, να αφήνουμε και να πετάμε από πάνω μας τις αφορμές, σκύβοντας το κεφάλι και ψάχνοντας τις μεγάλες αιτίες που μας φοβίζουν αλλά συνάμα μας γοητεύουν να ανακαλύπτουμε πάντα. Λείπουν οι Απροσάρμοστοι της ζωής που τα βράδια μας αγκάλιαζαν χωρίς ενοχές, οι παράνομοι φίλοι με τα πιο ζεστά χέρια και την τρυφερή καρδιά, τα μισο-φωτεινά αστέρια που μας έκαναν το χατίρι να κάνουμε υποθέσεις και να ελπίζουμε για ένα καλύτερο αύριο και πιο πολύ, μας λείπουν αυτοί οι καιροί που πηγαίνανε με τους ρυθμούς της θάλασσας και όχι αντίθετα στο ρεύμα. Αυτοί οι καιροί, που τα κομμάτια του Παύλου δεν ήταν απλά μνήμες και φωνές σε απομακρυσμένα σπίτια, αλλά γιορτή συνόρων με όλα τα αδέρφια μας μαζί . Αλλά τώρα, δυστυχώς, έχουν πετάξει για αλλού και δεν τα έχουμε δει με το φως του ήλιου ακόμα. Μια γιορτή για την ζωή που ευελπιστούμε ξανά να ζήσουμε. 

asymvivastos
Ιωάννα Α. Φακίνου (photographyiaf)

Ε δεν θα μπορούσαμε να σας αφήσουμε παραπονεμένους, γι’ αυτό πήραμε τηλέφωνο τους φίλους μας, τους στείλαμε μηνύματα, τους ψήσαμε να έρθουν στην στίξη και να μας τραγουδήσουν τις κομματάρες του Παυλάρα. Μπορεί το αφιέρωμα να μην έγινε στο Κύτταρο, αλλά επειδή εμείς δεν μασάμε, τραγουδάμε δίπλα από το τζάκι, βάζουμε ένα ποτήρι κρασί και βουτάμε μέσα στην φωτιά που άναψε ο Παύλος κρατώντας ακόμα με νύχια και με δόντια δυνατή.

Οι αγαπημένοι φίλοι που θα μας συντροφέψουν στην στίξη και τους ευχαριστούμε πολύ είναι:

Ο Άγγελος Πετρουμιανός με το φιλαράκι του, που μας στέλνουν τα φιλιά τους από την Ρόδο:


Ο αγαπημένος Παναγιώτης Αγγελόπουλος, που μας καίει με την χροιά του και συνοδεύει απίστευτα το κομμάτι του Παύλου:


O συνοδοιπόρος Γιώργος Χρυσανθίδης, που μας στέλνει ένα τόσο διαχρονικό κομμάτι του Παύλου και μας χαρίζει την ιδιαίτερη χροιά του συνοδευόμενη με τα στενά της Αθήνας που μοιάζουν τόσο άδεια πλέον: 


Ο καλός φίλος Κωνσταντίνος Αγγελόπουλος, μάς ταξιδεύει με την ιδιαίτερη και χαρακτηριστική φωνή του:


Και τα όμορφα τυπάκια Stasi_Jo & Νικηφόρος Τσιαντούλας, κλείνουν το μουσικό αφιέρωμα τόσο ιδιαίτερα με το τραγούδι του Παύλου:

Αφού το έχουν πει και οι ίδιοι

«Οι Απροσάρμοστοι θα είναι πάντα εκεί, εκεί που αρμόζουν οι καιροί»

Πηγές: ogdoo.gr | sidiropoulos.gr | culturenow.gr | rockoverdose.gr
Φωτογραφίες από Pinterest

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s