«Ένα κορίτσι και 19 ιστορίες», της Δήμητρας Παπαδημητρίου


-στα λόγια ο Νίκος Σταϊκούλης


Ένα κορίτσι έγραψε 19 ιστορίες. Ιστορίες που αφορούν ένα πρόσωπο κι ένα αντικείμενο. Ιστορίες που έρχονται είτε από τη φαντασία του κοριτσιού, είτε από προσωπικές αναμνήσεις και βιώματα. Ιστορίες που είναι η αλήθεια του κοριτσιού κι ο τρόπος που βλέπει τον κόσμο και τους ανθρώπους. Μία γυναίκα ή ένας άντρας, ένα αγόρι ή ένα κορίτσι, ένας παππούς και μία γιαγιά. Ο κόσμος τους, η ιστορία τους και το αντικείμενο που τους χαρακτηρίζει. Ένα παλτό ή μία κούκλα, ένα βιβλίο ή ένα κουτί γλυκά. Ακόμα και μία κουκκίδα.

– από το οπισθόφυλλο –


19 καθημερινά πρόσωπα και 19 καθημερινά αντικείμενα. Όχι όμως ακριβώς αντικείμενα, αλλά μάλλον  αναπαραστάσεις και ενσαρκώσεις των σκέψεων του κάθε προσώπου. Το βιβλίο της Δήμητρας Παπαδημητρίου, «Ένα κορίτσι και 19 ιστορίες» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ιωλκός, είναι ένα μωσαϊκό αστικού ρομαντισμού. Η συγγραφέας αφηγείται μικρές σκηνές της καθημερινής ζωής με το υλικό της να είναι άνθρωποι του περιθωρίου ή απόκρυφες προσωπικές στιγμές που είναι δύσκολο να μοιραστεί κανείς. Μπροστά στον αναγνώστη εμφανίζονται γλαφυρά η σκοτεινή φιγούρα της νεαρής γυναίκας που δεν μπορεί να αποκτήσει παιδιά και βρίσκει παρηγοριά στην παιδική της κούκλα, ο αλλοδαπός που προσπαθεί να επιβιώσει ασκώντας μια απλή τέχνη του δρόμου και η χαριτωμένη μορφή της γιαγιάς που επανιδρύει τη ζωή της μέσα από την τηλεόραση.
Με τον τρόπο αυτόν η Δ.Π επιχειρεί να χαράξει μερικές τυπικές προσωπογραφίες της πόλης, που σπανίως όμως προσέχουμε πραγματικά στην ζωή μας, χωρίς να μένει όμως μόνο εκεί: ταυτόχρονα υπαινίσσεται ένα κοινωνικό σχόλιο, ξεμπροστιάζει μερικές από τις πιο ντροπαλές σκέψεις μας ή μας αναγκάζει να αντιμετωπίσουμε τις έμφυτες ορμές μας στα ίσια. Τέλος, μέσα στο πετσί των ηρώων της κάπως κατοικεί και η ίδια, αφού πάνω τους βλέπουμε την αντανάκλαση των σκέψεών της, τη στάση ζωής και τις ενδόμυχες ανάγκες της. Η συλλογική εμπειρία εντοπίζεται συμπυκνωμένα πάνω σε έναν ήρωά της, ακόμα κι όταν αυτός είναι ο ίδιος της ο εαυτός, κι αυτό είναι μια επιτυχία.

Η γλώσσα που χρησιμοποιεί η συγγραφέας είναι κοφτή, με σύντομες προτάσεις και ξεκάθαρα νοήματα. Οι λέξεις και το ύφος της φανερώνουν το πρωτόλειο της γραφής της, πράγμα που όμως σημαίνει ότι χειρίζεται μια γλώσσα ιδιαίτερα τρυφερή, απλή και εφηβικά νοσταλγική. Το πρόσωπό που μιλά στον αναγνώστη πότε φανερώνεται ξεκάθαρα σε α’ πρόσωπο και πότε βρίσκεται στη σκιά των χαρακτήρων που παρουσιάζονται τριτοπρόσωπα.
Στα υπόλοιπα χαρακτηριστικά, το εξώφυλλο του βιβλίου είναι ένας γραφιστικός θρίαμβος, αφού είναι τόσο λιτό και τόσο γεμάτο όσο πρέπει. Κυριαρχεί το γραμμικό σχέδιο, στα γράμματα ακόμη και στον λογότυπο, και η εναλλαγή λευκού και μαύρου χρώματος, πράγμα που τραβά το μάτι σαν μαγνήτης. Το εσωτερικό στήσιμο είναι εξαιρετικό, με την αποκλειστική γραμματοσειρά των εκδόσεων (Iolkos Apla) να κλέβει την παράσταση, τα αυτιά του βιβλίου να είναι βολικότατοι σελιδοδείκτες και το μέγεθος και υλικό του βιβλίου να είναι τα ιδανικά.

Το bottom line: Το «Ένα κορίτσι και 19 ιστορίες» είναι μια τρυφερή, ρομαντική συλλογή διηγημάτων με φόντο το αστικό τοπίο. Οι ήρωές της και η γραφή της Δήμητρας Παπαδημητρίου δημιουργούν στον αναγνώστη μια παράξενη νοσταλγία για πρόσωπα που πολλές φορές ξεχνάμε να σκεφτούμε, ενώ ταυτόχρονα κεντρίζουν κάτι μέσα του με σκοπό να τον αφυπνίσουν.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s