-στα λόγια η Ελένη Ασήμογλου
Κάποια βράδια βλέπω ακόμη τη φωτογραφία μας:
δυο παιδιά μπροστά σε έναν γκρεμό
να τους ενώνει ένα φιλί
και τα χαμόγελά τους
Την κοιτώ και δεν αναγνωρίζω πια ποιοι είναι.
Φαίνονται να θέλουν πολύ ο ένας τον άλλον
λες και δεν θα μπορούσε να τους χωρίσει κανείς
ούτε καν ο χρόνος
Την κοιτώ και δεν ξέρω τι είναι πιο θλιβερό.
Το ότι δεν αναγνωρίζω πια μέσα της κανέναν απ’ τους δυο μας
ή ότι την κοιτώ ακόμη
–φωτογραφία από Pinterest–
στίξη 