Άννα


-στα λόγια η Στεργιάνα Τζέγκα

Το παράθυρο είναι μικρό, αλλά η μυρωδιά της βροχής μπαίνει εύκολα μέσα.
Μας βρίσκει καθιστούς δίπλα στο κρεβάτι, σε ξύλινες καρέκλες.
Μέτρησες τις λεβάντες του σεντονιού,
μέτρησα τις ελιές σου.
Σου χάραξα ένα πρόσωπο στη φλούδα ενός πορτοκαλιού
έκλαψες για κάτι απροσδιόριστο
άφησες το πορτοκάλι στο ξύλινο τραπέζι, με το προσωπάκι να κοιτάει το ταβάνι.
Πήγα να πιάσω τα πινέλα μου·
σήμερα δεν ήταν σύμμαχοι.
Βαρέθηκες,
στριφογύρισες σαν αλεπού
κι έσκυψες να με φιλήσεις στο μέτωπο.
Σ’ έπιασα απ’ το μπράτσο να σε φέρω κοντά
τώρα είναι η ομορφιά σου
τώρα είναι το δέρμα σου –αυτό το φως σού πάει–
διαδρομές απ’ την αυλή του αφαλού ως στα χείλια και πάλι πίσω
και ξαφνικά ανακαλύπτω κάτω απ’ την επιφάνεια
μια άλλη Άννα, πιο λευκή ακόμα,
στο μέσα κόσμο του κορμιού σου.

–φωτογραφία από Pinterest

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s