-ένας νόστος από την Γεωργία Δρακάκη
επειδή
η περιουσία μου είναι οι λέξεις
όσες λέξεις διαθέτω θέλω να στις χαρίσω να τις έχεις φυτρωμένες στον μέσα και έξω σου κήπο
να τις καλλιεργήσεις να βγάλεις καρπούς και σπόρους να τις σπείρεις μέσα μου ξανά
και επειδή
αν και ζω μαζί σου ένα είδος σίγασης των λέξεων σε ώρες όπως η ένωσή μας
τώρα που βρίσκεσαι χιλιόμετρα μακριά μου, αλλά και μέσα μου
οι λέξεις είναι το μόνο που διαθέτω για να σου δείξω αν, πόσο και γιατί σε αγαπώ
γι’ αυτό σου γράφω την ιστορία της αγάπης μας
που αν είχε σώμα θα ήταν πηλός και αν είχε χρώμα θα ήταν χρυσός
όλα ξεκίνησαν όταν όλα είχαν τελειώσει και σε αυτό μας το ξεκίνημα γύρω συντρίμμια και θρύψαλλα
εμείς άφοβοι πάνω στα ματωμένα
κάναμε έρωτα
δεν ήταν έρωτας ήταν κοσμογονία
αυτό δεν είναι ποιητικό τερτίπι είναι η απόλυτη αλήθεια είναι η στυγνή πραγματικότητα
θρόισαν μέσα μου τα σπασμένα κομμάτια της καρδιάς μου
έγινες πάλι παιδί και κολύμπησες στην θάλασσά μου
έγινα αίμα σου και σε θέριεψα
γίναμε ένα
εκείνη τη νύχτα τη συνοριακή οκτώβρη και νοέμβρη
ιδρύσαμε μαζί μια χώρα μαγική
την χώρα της Κοροβεσίνης
η Κοροβεσίνη είναι χαλκός και σύννεφο καπνός σαπούνι τσάι αχνιστό σεντόνια ιδρωμένα δικά μας φως που μπαίνει από παράθυρα για χάρη μας κουρτίνες ανοιχτές κλειστές μισάνοιχτες ειναι μαστούρα κήπος χλοερός μοναξιές ενωμένες ενώσεις μοναδικές μοναχικές αληθινές ζεστές να σου φουντώνουν τον πυρήνα της καρδιάς
να μην μπορούμε να πιστέψουμε πώς συνέβη και συναντηθήκαμε σε τι καιρούς σε τι χρόνια σε τι δρόμους
8 λεπτά με τα πόδια τα σπίτια μας
8 αιώνες μακριά μου τόσα χρόνια
8 ζωές
όσες της γάτας π’ αγαπάμε συν μία ακόμα
η πιο σύντομη χώρα του κόσμου, όνειρό μου
μια χώρα τριών μηνών μια χώρα βρέφος και τώρα ερημώνει απ’ το εμείς
μια χώρα μπουσουλιστή κλαμένη παραπονιάρα πεινασμένη συνεχώς τώρα μονάχη
ζητά να μας ξαναβρεί και εμείς το ίδιο
αλλά ποτέ πια δεν θα είμαστε εκείνα τα σώματα τα εκκρεμή
έκτοτε τόσες γρατσουνιές τόσα χιλιόμετρα
ποτέ ξανά αυτή η πρωτόγνωρη ορμή γεμάτη φόβο και αγάπη ποτέ ξανά τόσος έρωτας πυκνός σαν μελανιά
ίσως μας περιμένουν τα περισσότερα
ίσως τα λιγότερα και τα στεγνά
αλλά ίδια την κοροβεσίνη δεν θα τη βρούμε ποτέ
θα είναι μια άλλη χώρα
μπορεί ν’ αλλάξει και όνομα
η δική μας ολόδική μας κοροβεσίνη μας την ώρα που σε πήρε τ’ αεροπλάνο ψηλά
απογειώθηκε επίσης
πήγε στην πολιτεία του για πάντα
και του ονείρου
του για πάντα και της πραγματικότητας
μου έμαθες ότι αυτά τα δύο μαζί μπορούν να συνυπάρχουν
μου έμαθες πως δεν έχω πεθάνει ακόμα
γιατί πώς γίνεται να έχω πεθάνει πριν πέσω στα χέρια σου
τι μέγα κρίμα κι άδικο θα ήταν αυτό
Σ’ αγαπώ
Κι είμαι άστεγη χωρίς την αγκαλιά σου
Σ’ αγαπώ κι είμαι άπατρις χωρίς την κοροβεσίνη
Μα σε περιμένω να βρω στέγη και πατρίδα ξανά
Νέα πατρίδα
Ας είναι
Αυτή
Ήταν η πιο σύντομη η πιο όμορφη η πιο ζηλευτή
Χώρα του κόσμου
στίξη 