-ένας νόστος από την Κωνσταντίνα Πορφυρού
Έχει τη θλίψη η ζωή μας
από μία σειρά λαμπάκια σκόρπια
σ’ ένα μπαλκόνι, κάπου στα Πατήσια,
στην εκπονή του Δεκέμβρη.
Τρεμοπαίζει στους ρυθμούς των κραυγών του ηλεκτρικού
στενάζει όπως οι ράγες
υποχρεωμένες να φέρουν τα φορτία·
-τόσα ανθρωπάκια-
Βλέμματα διασταυρώνονται στα μικρά πεζοδρόμια,
μάτια που τσούζουν απ’ την αιθαλομίχλη συγκρατούν όσα έχουν να διατυμπανίσουν,
ο οξύς ήχος απ’ τα τύμπανα λίγων παιδιών κάπου στο βάθος διασπά την προσοχή
κι εντείνεται
εντείνεται
εντείνεται
στίξη 