-ένας νόστος από την Μαρία Φαλιακάκη
Υπάρχει ένα σημείο που με κάνει να αισθάνομαι· που με κάνει να λυτρώνομαι.
Είναι εκείνο το σημείο, εκείνος ο χώρος που σχηματίζεται από σένα.
Από το σώμα σου, στο σώμα σου.
Εκείνο το σημείο ανάμεσα στον κορμό σου και στα χέρια σου.
Εκείνο το κενό, το οικειοποιημένο.
Σαν να προσγειώνομαι στη μασχάλη σου, για να κατοικήσω ξανά.
Σε αυτόν τον τόπο τον καινούριο, τον αγαπημένο, τον ζεστό.
Σε αυτόν τον τόπο τον ζωντανό.
Που έχει δέρμα και καρδιά.
Που φτιάχνει χώρο για να μπω, να ξεχαστώ, να ονειρευτώ.
Και μαγικά, χάνεται το κενό· αυτό, που μάλλον, δεν υπήρξε.
Και πήρε νόημα.
Κι έγινε τόπος.
Το πρόσωπό μου στο στέρνο σου.
Το χέρι σου στον κορμό μου.
Οι ανάσες συγχρονίζονται και βαθαίνουν.
Το ένα σώμα μπλέκεται με το άλλο σαν κάτι φυσικό.
Και έγινε κόσμος.
Κόσμος φτιαγμένος από αέρα.
Τόπος αόριστος.
Που μας χωράει και τους δυο.
Δεν είναι το μέρος,
είναι το νόημα που παίρνει,
όταν μ’ αγαπάς και σ’ αγαπώ.
στίξη 