-ένας νόστος από τον Γιώργο Δρίτσα
Θυμάμαι ακόμη τις παραστάσεις
στα θέατρα των οδών
Κεφαλληνίας και Κυκλάδων,
καθώς πέρναγα μια δεύτερη
εφηβεία με τη μελαγχολία
της ευαίσθητης Αμαλίας και
τον σκιερό ρομαντισμό
του κυνικού Πλατόνοφ.
Από τα μικρά στενά συχνά κατέληγα
στον κεντρικό δρόμο της 28ης Οκτωβρίου
και από εκεί στο Au Revoir.
Μέσα στα αλλοτινά παρακάλια
της πλησμονής για μια νέα αγάπη,
έβρισκα παρηγοριά στο ρούμι
και στη βότκα του ερυθρόλευκου Ρώσου,
ακούγοντας εκείνο
το όμορφο τραγούδι
της Μαρίνας Σπανού
για έναν έρωτα που έμεινε
εν τέλει στα «μακάρι».
Στο τέλος της διαδρομής
η Αχαρνών και η Φυλής,
ανεμίζοντας ανάμεσα στα κόκκινα φώτα
το παλτό μιας χρόνιας ενοχής,
αυτής της πίστης σε μιαν άλλη ζωή,
σαν ξεθωριασμένη παντιέρα
μιας από καιρό
κατασταλμένης επανάστασης.
στίξη 