-στα λόγια η Χάρις Βλαστού
Και παίζουν σαν παιδιά.
Παιδιά στην κορυφή του ασπρόμαυρου βουνού. Δεν τα νοιάζει αν τα ψάχνει κανείς, αν έχουν αργήσει για φαγητό.
Κουνάνε στην παλάμη τους πετραδάκια, σαν σε ζαριά και «παπ» με φόρα τα πετάνε από ψηλά.
Γελούν και παίζουν. Παίζουν και γελούν.
Τα πετραδάκια πέφτουν από τον γκρεμό όπως τα διέταξαν, αλλά τα παιδιά στραβομουτσουνιάζουν και απορούν.
Θυμώνουν και δεν λαλούν που αυτά έχουν ζωή και δεν πάνε από τη σωστή διαδρομή, ευθεία δηλαδή!
Χτυπάνε τα πετραδάκια μεταξύ τους, πάνε δεξιά και αριστερά, πέφτουν σε μικρές λακκούβες και μπλέκονται με φυτά.
«Αμάν πια! Εμείς να παίξουμε ήρθαμε και αυτά έχουν ψυχή. Ντροπή»
Τρόμος, ταραχή.
–φωτογραφία από Pinterest–
στίξη 