-στα λόγια η Χάρις Βλαστού
Σκουπιδάκια τόσο δα μικρά. Δεν υπάρχει μάτι να τα δει. Η ώρα είναι τρεις.
Άλλα τα παίρνει ο άνεμος και άλλα βαριά, κατρακυλούν από Λυκαβηττό σε Αλεξάνδρας.
Σκόνη, στάχτη, χιόνι, σωματίδια. Τα απομεινάρια δύο ανθρώπων, λίγων μηνών, πολλών ονείρων και όχι οραμάτων.
Άλλα χτυπούν μεταξύ τους, άλλα διαλύονται και άλλα σκορπούν. Δεν υπάρχει μάτι να τα δει.
Η ώρα είναι τρεις.
Κανείς δεν θα μάθει ποτέ για αυτά και πόσο μάλλον οι δυο τους.
Κανέναν δεν τον νοιάζει, ότι το μάτι δεν βλέπει και πόσο μάλλον όταν η ώρα είναι τρεις.
Αυτό που μένει πίσω, ό,τι μένει πίσω, διαχέεται, γίνεται ένα με τα Εξάρχεια, κανέναν δεν τον νοιάζει και πόσο μάλλον όταν η ώρα είναι τρεις.
–φωτογραφία από Pinterest–
στίξη 