–στα λόγια η Κάθυ
Μια κλωστή που γυρνάει στην μέση και τσαλακώνει. Τσαλακώνει το μυαλό μου το μαύρο θάνατο που ζει σ’ αυτό και που ρουφάει την ενέργειά μου όλη. Τώρα πταρνίζομαι βγάζω μαγεία από την μύτη μου πλανήτες ανύπαρκτους μα υπαρκτούς για εμένα σύμπαντα πολυδιάστατα τινάζω το πόδι μου και σκορπίζεται το άρωμα- εμπορικό πλημμυρισμένης μόδας- μυρίζει ξερατό!……. Κατσουφιασμένα δάχτυλα τα φέρνω σιγά σιγά πλάι στα χείλη. Απαλή η αφή. Γαμώ το τσιγάρο που βουτάει μονίμως στο τασάκι. Θα κλειστώ ένα πρωινό σ’ ένα παράξενο δωμάτιο στο Παρίσι στο μέρος που οι περισσότεροι ροκ θρύλοι μας χαιρέτησαν πίσω θα παίζει η κόκκινη τέχνη της καλτ και εγώ θα κοιτάζω χωρίς απορία. Περίστροφο κάτω από το σαγόνι ή ουίσκι με χάπια. Θα μπορούσε και μια γερή δόση ηρωίνης αλλά θα πήγαινε πολύ
-φώτο: Fallen Angels – 1995 by Wong Kar-Wai-
στίξη 