-στα λόγια η Κ.Π.
Ευτυχώς υπάρχει ο εαυτός μου,
να μπορώ να κουρνιάζω κάθε που φοβάμαι όχι δράκους, αλλά αυθύπαρκτες οντότητες.
Να αγκαλιάζω την μοναξιά μου και να δένω την ύπαρξη μου με δεσμά ακατανίκητα κάθε που νικιέμαι από τους γύρω.
Να σκύβω να μετρώ κόκκους ελπίδας που δεν παρέσυρε η αμμοθύελλα των απανωτών απογοητεύσεων-πρόξενων αναφιλητών τα βράδια με κλειστό το φως (πάντα με κλειστό).
Να τρίζω τα δόντια στην προσπάθεια να απαρνηθώ τις προσδοκίες που μου φόρεσαν, για να μοιάζω κολακευτική μαριονέτα σε άγουστους και άγευστους κουκλοπαίχτες.
Ευτυχώς υπάρχει μέσα μου κάτι ρετρό να χωράει την ρομαντική μου επανάσταση σε μια προσπάθεια να μην διαφθαρώ από την διαβρωτική πραγματικότητα.
Να αγκαλιάζω όλες μου τις επιθυμίες που γίναν ανδρείκελα αυτών που ποτέ δεν επεθύμησαν αλλά υποτάχτηκαν στην συμβατικότητα της τακτικής αταξίας τους.
Να σκύβω σε όσα οι πολλοί απαρνήθηκαν με δόση καυστικής ματαίωσης, στις πληγές που χτίσανε άλλοι για λογαριασμό μου αλλά αρνούμαι να κληροδοτήσω και να αποδεχτώ.
Να τρίζω συθέμελα το χάος μου στην προσπάθεια να σκαλίσω τα όνειρα μου μην τύχει και ξεστρατίσω μπροστά στον πλασματικό φόβο της ανικανότητας που άλλοι πιο ανίκανοι μου μεταβίβασαν πανηγυρικά μη και ζήσω ανυπότακτη.
Ευτυχώς υπάρχει κάτι που δεν με κρίνει, ούτε με πονά με χάχανα και συμπόνιες δηθενιάς, παρά μονάχα μου στρώνει το πορφυρό ιμάτιο της ποίησης…
–φωτογραφία από Pinterest–
στίξη 