Υστερόγραφο…


-στα λόγια η Στέλλα Κ.

Προλογίζω έρωτα και πάθη.
Πάθη ανεξάντλητα. Και έναν έρωτα βουβό μα συνάμα αγρίμι.
Παραθέτω όνειρα.
Όνειρα γεμάτα. Όνειρα ελεύθερα. Όνειρα χωρίς γυρισμό.
Γιατί σε καθετί προδικασμένο, δε ταιριάζει το «πισωγύρισμα».
Δεν πρέπει, χάνει την ουσία.
Ό,τι τελειώνει, ας μένει ως έχει. Αυτό γοητεύει.

Στο κυρίως θέμα, θα βάλω εσένα.
Το σκοτάδι μου και το φως μου. Εσένα που αποτέλεσες κεφάλαιο στις σκέψεις μου.
Σε αυτό το μυαλό που δεν ανοίγει για κανέναν, σε κανέναν.
Και δε θα αποκαλύψω το όνομά σου. Είναι δικό μου.
Εγωιστικά και εγωκεντρικά. To κτήμα μου.
Στον επίλογο, θα προσθέσω τους λοιπούς.
Εκείνους που εισβάλλουν και δεν επιτρέπουν.
Που παρανοούν και δεν αντέχουν.
Που παίρνουν και φεύγουν.
Και ούτε που με νοιάζουν.
Για αυτό τους έβαλα στο τέλος, για να μείνουν στο χαρτί. Κάπου κρυμμένοι και σκονισμένοι. Ξεχασμένοι και καταδικασμένοι να χαθούν.
Και εδώ τελειώνει. Και πάλι από την αρχή.


Υ.Γ: (το κεκτημένο μου είμαι εγώ)

-φωτογραφία από Pinterest

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s