Μικρό.


-στα λόγια ο Παντελής Αδαμίδης

Πρώτη εβδομάδα Σεπτεμβρίου.

Ξύπνησα ταραγμένος. Σπάνια κοιμάμαι τα μεσημέρια. Οι γονείς μου ήταν έξω. Η μάνα μου στης Σταυρούλας κι ο πατέρας στο προπατζίδικο. Ήμουν σίγουρος ότι θυμόμουν σωστά. Ποιος άφησε ανοιχτό το τρανζιστοράκι στη κουζίνα; Το διαμέρισμα ήταν σκοτεινό. Σουρούπωνε. Αραιά και πού, ακούγονταν μπουμπουνητά. Γκρίζα σύννεφα μαζεύονταν στον ουρανό. Μαβιές αποχρώσεις πάνω τους πρόδιδαν το απόγευμα. Ήταν ακόμη μέρα. Μια ψιλή βροχή άρχισε να πέφτει ανάλαφρα στα πεζοδρόμια. Χτακ- Χτακ- Χτακ. Άνοιξα το φως και κάθισα στη κουζίνα. Η μάνα μου θυμιάτισε. Μπροστά μου, ο Άγιος Παντελεήμων κρατούσε σπλαχνικά τη λαβίδα. Τώρα δροσίζει.

Χτακ- Χτακ- Χτακ.

Φθινοπώριασε.

Βάλε κι άλλο πιάτο στο τραπέζι…

-φωτογραφία από Pinterest

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s