Οι διακοπές | Καλαμάτα, 2021


-στα λόγια η Γεωργία Δρακάκη /
φωτογραφία από τον
Εμμανουήλ Παπακορδάτο

Ν’ αναπολείς το παρελθόν
Να συζητάς τη μνήμη
Αντίστροφος, παλιός χρησμός
Ήδη εκπληρωμένος

Απ’ το ταβάνι στάζανε τρομακτικές κεραίες
Δεν ξέρω αν το φαντάστηκα
Ή αν βρίσκονταν εκεί

Τις νύχτες τις ακοίμητες
Μια δεύτερη πραγματικότητα
Συγκάτοικος της πρώτης
Σπάει τις πόρτες τις κλειστές
εισβάλλει χλοερή

Πονούσε το στήθος
Ξεπρόβαλλαν αγκάθια
Από τους μίσχους τους ερωτικούς

Κι όλο ψηλώνανε
Κλαδιά στους μέσα φόβους

Οι αγωνίες οι μικρές
Στο σεντόνι πρώτα διπλωμένες
Ξεπετάγονται τώρα

Μου σιδερώνουν τα χέρια
Τρίβουν με σύρμα τις αναπνοές
Στάζουν υδροχλωρικά οξέα στην βάση του σβέρκου

Με διαλύουν
Τουλάχιστον με αφήνουν καθαρή

Κι έτσι όπως αστράφτω
Αντανακλούν με δύναμη τα ψέματα
Αντανακλούν με πάθος οι θυμοί

Κι έτσι όπως πονάω
Η χαρά έρχεται ρυάκι ορμητικό και με κλέβει
Στα κλαδιά γαντζώνομαι της λύπης
Είναι εκείνη η μάνα

Που παιδί με εγκατέλειψε σε ξένες πόρτες
Κι όλο εγώ γυρνάω στα στήθια της
Ν’ αναπαυτώ

Κι όλο με διώχνει
Κι όλο την χρειάζομαι

Χωρίς το πάπλωμα της στεναχώριας
Ποια θα’μουνα;
Θα πήγαινα πού;

Χωρίς την σκόνη
Τι να φέρουν οι βροχές;
Δώρα χωρίς χέρια
Μετέωρα
Ανεπαρκή
Ανεπίδοτα

Όλα για τα χέρια γίνονται
Για τον δρόμο όλα

Κι ύστερα
Ξημερώνει ολοένα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s