Note.


-στα λόγια ο SideliK_2 /
στη φωτογραφία η Jenny Biazi

Κάτι τέτοιες ώρες νεκρές, από ενέργεια, όνειρα και προσμονή, θέλω να κοιμηθώ και να μην ξυπνήσω. Χειμερία νάρκη, βουτιά στη λήθη.  Μπας και πάψω να πλανιέμαι στ’ απρόσιτο.

Περνάνε μέρες κι εποχές, με δέρνουν άνεμοι, με καίει το λιοπύρι. Μα ακόμα θαρρώ πως θα ‘σαι εκεί, στο πάρκο απέναντι να μου χαμογελάς, μια πνιγερή Παρασκευή σαν και αυτή. Όταν κατέβω για τσιγάρα. Όχι, δεν χόρτασα το μαύρο σου κραγιόν! Συ είσαι δέντρο φυλλοβόλο όμως, διώχνεις κάθε μου θύμηση.

Η διορία έληξε, η καταδίκη ήρθε. Μένει να υπογράψω κι ύστερα να χαθώ μία για πάντα. Αθόρυβα, πίσω απ’ τις μαύρες κουρτίνες. Άλλωστε η άνοιξη αλλεργίες φέρνει μονάχα, και το γλυκά σημαδεμένο σου κορμί.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s