Ηλικιωμένοι ντεντέκτιβς σε δράση | «Η Λέσχη φόνων της Πέμπτης», του Richard Osman


-στα λόγια ο Νίκος Σταϊκούλης


Σε έναν γαλήνιο οικισμό ευγηρίας στη βρετανική ύπαιθρο, μια ετερόκλητη παρέα μαζεύεται κάθε Πέμπτη και ασχολείται με παλιούς φακέλους ανεξιχνίαστων φόνων. Όταν όμως μια άγρια δολοφονία συμβαίνει σε απόσταση αναπνοής, η Λέσχη Φόνων της Πέμπτης έχει ν’ αντιμετωπίσει μια πραγματική υπόθεση. Όχι απλώς κιτρινισμένες, μουντζουρωμένες σελίδες γραφομηχανής μιας άλλης εποχής· μια αληθινή υπόθεση, ένα αληθινό πτώμα, και, κάπου στον έξω κόσμο, έναν αληθινό δολοφόνο. Η Ελίζαμπεθ, η Τζόις, ο Ιμπραΐμ και ο Ρον μπορεί να κοντεύουν τα ογδόντα, αλλά ακόμη το λέει η καρδιά τους. Θα καταφέρει αυτή η ανορθόδοξη αλλά ευφυέστατη συμμορία να συλλάβει τον δολοφόνο προτού να είναι πολύ αργά;


Για το βιβλίο «Η Λέσχη φόνων της Πέμπτης» έχει γίνει -Ο- χαμός. Από τη στιγμή που εκδόθηκε δεν έχει σταματήσει να πουλάει σαν τρελό, σε βαθμό που να θεωρείται πια το τρίτο κατά σειρά πιο εμπορικό βιβλίο στη Μ. Βρετανία, μετά από εκείνα των Τζ. Κ. Ρόουλινγκ και Ντ. Μπράουν. Παράλληλα μεταφράζεται  συνεχώς σε ολόκληρη την υφήλιο, ενώ φυσικά δεν θα έλειπε η μεταφορά του στην μεγάλη οθόνη, σχέδιο που όπως φαίνεται είναι ήδη στα σκαριά. Στην ελληνική γλώσσα το έφεραν τον Μάιο του 2021 οι εκδόσεις Ψυχογιός και έκτοτε το βλέπεις παντού: βιβλιοπωλεία, διαφημίσεις, σόσιαλ, πανικός. Με τι έχει να κάνει, τέλος πάντων, αυτό το βιβλίο φαινόμενο;

Στην φιλήσυχη περιοχή του Κούπερ Τσέις, κάπου στην βρετανική εξοχή, υπάρχει ένα πάρα πολύ όμορφο κέντρο ευγηρίας, που υπόσχεται ξέγνοιαστα και ήρεμα χρόνια για τους ηλικιωμένους. Τα πράγματα είναι όντως έτσι: πανέμορφα τοπία, ησυχία, εξαιρετικοί άνθρωποι, αφυπνιστικό πρόγραμμα, εκδηλώσεις και σύλλογοι για οποιαδήποτε δραστηριότητα. Οι άνθρωποι που μένουν εκεί, ζουν τη ζωή τους με πραγματική ποιότητα. Ωστόσο, τα βράδια της Πέμπτης μια μικρή παρέα ενοίκων δείχνει κάπως πιο δραστήρια, πιο ύποπτη και λίγο πιο σκοτεινή.

Βλέποντας στην αρχή της αφήγησης μέσα από τα μάτια της, στη  μικρή αυτή συνωμοσία μπαίνουμε μαζί με την Τζόις, η οποία δεν έχει την παραμικρή ιδέα για όλα αυτά. Απαντά απλώς σε μια φαινομενικά αθώα ερώτηση της συνενοίκου της, χωρίς να υποψιάζεται πως σε λίγο θα αποτελεί βασικό και αναπόσπαστο μέλος της Λέσχης φόνων της Πέμπτης. Η λέσχη αυτή, που αποτελείται από την Ελίζαμπεθ, τον Ρον και τον Ιμπραΐμ, συγκεντρώνεται κρυφά κάθε εβδομάδα με έναν και μόνο ιντριγκαδόρικο σκοπό: να ερευνήσει και να εξιχνιάσει παλιές υποθέσεις φόνων που έμειναν άλυτες και χώθηκαν στα συρτάρια της αστυνομίας για πάντα. Όλα καλύπτονται από αυτό το όμορφο και ασφαλές συναίσθημα του παιχνιδιού-μυστηρίου, τι συμβαίνει, όμως, όταν ένας πραγματικός φόνος συμβαίνει μέσα στην αυλή των ντεντέκτιβ μας; Ένα αληθινό κυνηγητό ξεκινά, ο κίνδυνος παραμονεύει στις σκιές και οι ηλικιωμένοι Πουαρό της λέσχης θα πρέπει να επιστρατεύσουν όλες τους τις δυνάμεις, για να αποδώσουν δικαιοσύνη.

Η αφήγηση είναι αναμφίβολα μια συνταγή επιτυχίας. Φανταστείτε τον γνωστό μουντό καιρό της αγγλικής εξοχής, και μέσα σε ένα δωμάτιο κάποιου ξεχασμένου γηροκομείου, μια μικρή ομάδα ανθρώπων, μέσα στη μέση της νύχτας, με χαμηλό φωτισμό, καλό κρασί και κιτρινισμένους φακέλους, να προσπαθούν να λύσουν μυστήρια που συγκλόνισαν την κοινή γνώμη. Ατμοσφαιρικό ήδη, έτσι; Τώρα προσθέστε σε αυτό, το φλεγματικό βρετανικό χιούμορ, έξυπνη πλοκή, αγωνιώδη ανάγνωση μέχρι τέλους και μπουμ!, έτοιμη η επιτυχία.

Η γλώσσα που χρησιμοποιεί ο Richard Osman είναι ό,τι θα περίμενε κανείς από ένα τέτοιο βιβλίο: λόγος απλός, επισημότητα, ευγένεια και έξυπνη μεταχείριση της γλώσσας, που προσδίδουν τύπο στην όλη ιστορία. Η αφήγηση μεταπηδά από το τρίτο πρόσωπο (στην εξιστόρηση των γεγονότων) στο πρώτο (όταν μάς μιλά η Τζόις στο ημερολόγιό της), παρέχοντας σημαντικά στοιχεία για την υπόθεση αλλά και διαλείμματα που επιτρέπουν στον αναγνώστη να απολαύσει τη διαδρομή, που λέμε.

Στα υπόλοιπα χαρακτηριστικά, εντάξει το βιβλίο είναι μια αγάπη από το καλούπι του. Κάδρο, χρώμα, γραμματοσειρές, υλικό και στήσιμο εξωφύλλου, υπέροχα, τσεκ. Θυμίζει αμέσως κάτι από παλιά ελληνική ταινία αλλά η παρουσίασή του φέρνει ταυτόχρονα κάτι ποπ. Το χαρτί, τα περιθώρια κι ο χώρος του κειμένου στα κεφάλαια, όλα ιδανικές επιλογές. Οι γραμματοσειρές στο εσωτερικό του (όπως η ξεχωριστή γραμματοσειρά των μερών του βιβλίου, που είναι έρωτας) δίνουν μικρές πινελιές που τονίζουν το αίσθημα του παλιού ή του ημερολογίου. Τέλος, σωστότατη επιλογή οι διεθνείς επευφημίες να μπουν στο οπισθόφυλλο, ενώ η σύνοψη του βιβλίου και το βιογραφικό του συγγραφέα οπισθοχωρούν στα αυτιά του, όμορφα και ήσυχα. Στη τελική, σε ψήνει να το πάρεις ρε παιδί μου.

Το bottom line: «Η Λέσχη φόνων της Πέμπτης» είναι ένα βιβλίο φαινόμενο και αυτό δεν είναι άδικο. Διαθέτει όλα τα φόντα (αφηγηματικά και σχεδιαστικά) για να γίνει επιτυχία και καταφέρνει να είναι χορταστικό αλλά όχι βαρύ, πληθωρικό αλλά όχι κουραστικό. Θίγει ευαίσθητα ζητήματα με το γάντι κι αυτό το κάνει τόσο ευχάριστο, όσο πρέπει να είναι ένα βιβλίο μυστηρίου, και τόσο στοχαστικό ώστε να πετύχει μια διαχρονικότητα. Είναι μια εξαιρετική προσθήκη για τη βιβλιοθήκη και σίγουρα μια εξαιρετική παρέα που μπορεί να σας ταξιδέψει για λίγο ως την βρετανική, μουντή εξοχή.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s