Αγκίστρι

---

-ένας νόστος από τον Σταμάτη Παρασκευά

We will always have Paris
Οι Rick & Ilsa συμφωνούν ότι πάντα θα έχουν το Παρίσι. Μια γωνιά
στο χάος του κόσμου,
μια Εδέμ πέρα από τον χωρισμό.

Θα έχουμε πάντα το Αγκίστρι.
Κι έλα δώσε μου το ρήμα
να σου δώσω πρόσωπο.

Μια και
τελείωσε ο ανάδρομος Ερμής
που σημαίνει πως κάπως ξεμπλοκάρει το επικοινωνιακό
κι άρα η ποίηση
μιλάω
γράφω για μας
για το τότε
από την ασφάλεια του τώρα

Πελάγωσα
έγινα δηλαδή
το πέλαγος
για να μη γίνω νοσταλγός
μα το εμπόδιο της τρικυμίας
και η δίοδος της θάλασσας
αντί για αυτό το καΐκι που πάει

Ένα σώμα είναι ο τόπος
δερμάτινη ανθρωπογεωγραφία
Φερ’ ειπείν
Το δέρμα μου το αρχέγονό μου ένδυμα
το πώς με περίθαλψαν, με φρόντισαν, με κράτησαν, με επέδειξαν, με (επ)ένδυσαν, άδειο πουκάμισο φιδιού, τζιτζικιού κι Ωραίας Ελένης, το πώς με φρόντισα, κρατήθηκα στον κόσμο, φαίνομαι και δίνομαι.
Ένα σώμα είναι ο τόπος

Το τασάκι που μου έφερες απ’ την Ιθάκη δε χωράει μυθικές κι επικές αντιστοιχίες, καβαφικά χωρία και τσιτάτα. Χωράει τις στάχτες των τσιγάρων μας
κι από κει
την αναγέννηση.

Με λίγα λόγια
δε σημάδεψα κανένα νησί στο Παράδεισο
που να ‘ναι απαράλλαχτο εσύ
ακριβώς.
Κυρίως δε το χρειαζόμαστε το Αγκίστρι,
ίσως να είμαστε στο ενδιάμεσο,
δηλαδή
το χρειαστήκαμε
κι ίσως να το χρειαστούμε,

το είχαμε άπαξ

αλλά όχι διά παντός

αφήσαμε εκεί
δύο κύματα να μας υποδύονται
όσο απουσιάζουμε

όπως ίσως να έχουμε αφήσει κάποιο άλλο πλάσμα ο καθένας μας πίσω στη θέση μας -εδώ-
να υποδύεται τον εραστή του άλλου
όσο εμείς,
όσο εσύ ζεις κάπου αλλού
κι εγώ το ίδιο.