χρυσός αιώνας της αναγέννησης 

Όταν έτρωγα το γλυκό από το κουτί και με έβλεπες άνοιγα τις καρέκλες στην κουζίνα ήθελα να μπορούσε να είναι κάποιος εκεί όταν δεν ήξερα πώς να βάζω το κουτάλι στο στόμα μου -ένα όραμα από την Ισμήνη Κατσάβαρου

Οι αισθήσεις της Σύλβιας

Μια νύχτα χωρίς φεγγάρι Κρατούν ταινίες στα χέρια Σφραγίζουν τις χαραμάδες Της κουζίνας Κλείνουν τον αέρα Ανοίγοντας το γκάζι -στα λόγια ο Γιώργος Σιλιβάκος

«Το κοινωνικοπολιτικό εμπεριέχεται σχεδόν πάντα στο ατομικό τραύμα»

«Θεωρώ σημαντικό να σκεφτόμαστε το φως ως πράξη. Έτσι τονίζεται και η ευθύνη πως αν δεν πράξουμε, το σκοτάδι θα παραμείνει σκοτάδι.» -λόγια και ερωτήσεις από την Ισμήνη Κατσάβαρου

{3 ποιήματα}

Επιμένεις να με ρωτάς πώς γίνεται να βγαίνει η τσουκνίδα μέσα από την άσφαλτο Μα πώς… αφού περάσαμε ένα βραδύ από εκεί -στα λόγια η Ανθή Θεοχάρη

Της φωτιάς

Κι αναλογίσθηκε η φωτιά: Δύο δρόμοι είναι μπροστά μου: Ή φως θα γίνω άπειρο Ή τέφρα και σκοτάδι -στα λόγια ο Γιώργος Συμνιανάκης