Η στιγμή μας


-στα λόγια η Κατερίνα Αναστασιάδου

Ήταν ένα ανοιξιάτικο βράδυ,
όμως είχε την ζέστη του Αυγούστου.

Εγώ κι εσύ, μόνο εμείς,
ανάμεσα σε τόσο κόσμο,
χαμένοι ο ένας στα γέλια του άλλου.

Μπροστά μας η ήρεμη θάλασσα
κι απάνω μας εκατοντάδες αστέρια,
σα γιορτινά λαμπιόνια να κοσμούν τη στιγμή, την στιγμή μας.

Πίνοντας κρασί μεθούσες,
κι εγώ μεθούσα από εσένα…

Δεν σε χορταίνω…
Αλήθεια δεν μπορώ να σε χορτάσω!
Τίποτα από εσένα δεν μου φτάνει,
ούτε εσύ μου φτάνεις,
μήτε κι η στιγμή.

Σε θέλω.
Σε θέλω αδιάκοπα.
Σε θέλω για μένα.

Χαμογέλα μου, και δες πως με ανθίζεις

Κοίτα με, βαθιά,
όπως κοιτάζουν τα μελαγχολικά σου μάτια…
αχ αυτά τα μάτια σου…

Με κυριεύεις, έτσι εύκολα,
δεν το ζητάς μα το κάνεις.

Λες να τρελάθηκα;

Δεν με νοιάζει αν τρελάθηκα
φτάνει που το ‘παθα για σένα…

Κι αν είναι αυτό η ευτυχία;
τότε γιατί να μένω λογικός;

-φωτογραφίa από Pinterest

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s