Στον κήπο της μοναξιάς μου


–στα λόγια η Κατερίνα Κουνάβη /
φωτογραφία: paranoiko_xaos

Κοίτα πώς τρέχουνε στους δρόμους
μες στη νύχτα
πώς παίρνουν τη ζωή ανθρώπων στα χέρια τους
και την στολίζουν με θάνατο
και ήττα.
Κοίτα εμένα
που τα ματοτσίνορα μου
είναι από τα δάκρυα βρεγμένα.
Κάθε φορά που περπατώ στους δρόμους τυχαίνει να με βλέπει ένας γνωστός
με βλέμμα χαμένο στον ορίζοντα να συλλογίζομαι.
Πόσες καθημερινές πλεκτάνες στήνουν αθόρυβα πίσω από τη γυμνή μας πλάτη.
Άντε να βγω και εγώ
με τα φθαρμένα μου παπούτσια
και τη ρημαγμένη μου ψυχή
να φυτέψω στον κήπο της μοναξιάς μου
σα λουλούδι, τη συντροφιά,
να ‘χω και εγώ ρε αδερφέ στα δύσκολα
μια αγκαλιά που να κουμπώνω.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s