Το βλέμμα σου φάνταζε ήλιος σε ένα σκοτάδι -που για καιρό με εξαντλούσε. -στα λόγια ο Απρόσωπος Ποιητής
Συντάκτης: nikosstaik
Ο κήπος σου
Ξεχνιέσαι μέσα σ΄ αυτόν τον κήπο, έχεις πάντα κάτι να κάνεις, κάτι να κλαδέψεις, κάτι να διορθώσεις, κάτι να προβλέψεις ή να ξεριζώσεις. -στα λόγια η Μάρα Τραχανατζή
μαύρα μαλλιά μάτια πράσινα
ίσως αν δει τα τραύματα μου μ’ αγαπήσει ίσως θυμηθεί την νύχτα που πέθαινα κλαίγοντας σε κάτι ξεχαρβαλωμένα γιασεμιά –στα λόγια η Κάθυ
Το θύμα
Σ' αγαπάω όπως αγαπάω τα γατιά μας. Μόλις έρχεσαι χοροπηδάω σαν εκείνα. Σε γλείφω στο αυτί και αποκοιμιέμαι. –στα λόγια η Κάθυ
Για εσένα
θυμάμαι ακόμα τον δρόμο που παίρναμε για την επιστροφή μεσάνυχτα συνέβη –στα λόγια η Κάθυ
Μαλβίνα
Τότε λιγοστεύουν οι αναπνοές Οι δικές μας είναι κομμένες Δυο αναπνοές λιγότερες Θα πει ένα λιγότερο κατάμεστο μπαρ -στα λόγια η Γεωργία Δρακάκη
Η υδρορροή
Συννεφόκαμα σήμερα, άπνοια και μια σχετική απογευματινή ησυχία. Ακούγεται κυρίως μια συστάδα γλάρων –λες και γελούν μαζί μου– και η εξ αποστάσεως συνομιλία δύο γυναικών από τα μπαλκόνια τους, οι οποίες παράλληλα ποτίζουν τις γλάστρες τους. -στα λόγια ο Γιάννης Πολυβώτης
Αποσταθεροποιώντας το οικουμενικό στην ερμηνευτική διαδικασία: η περίπτωση των ερμηνευτικών κοινοτήτων του Stanley Fish
Θα μπορούσαμε να πούμε ότι εφόσον υποθέτουμε σωστά για το περιβάλλον στο οποίο υπάρχει και δρα ο αναγνώστης, ο τελευταίος μάλλον θα ήταν πιο χρήσιμο να ιδωθεί ως ένα είδος ιδιότυπου υποτελούς σε ένα είδος ιδιότυπης σταυροφορίας του νοήματος. -στα λόγια ο Μιχάλης Κατσιγιάννης
Δεν είμαι πια
όσα κι αν είπα ο, τι κι αν έκανα εγώ κρυβόμουν από πίσω κι εκεί δεν είναι πια κανείς -στα λόγια ο Γιώργος Συμνιανάκης
Του διαδρόμου
Αυτός, όμως, δεν θέλει να γίνει αχινός. Θέλει να γίνει ένα ποτήρι πάνω στο τραπέζι. Αυτό το ποτήρι που τώρα δεν φεύγει από τα χέρια του τέρατος και που μια το κρατάει και μια το βάζει στο στόμα του. Όχι, όχι, σίγουρα όχι αχινός. -στα λόγια ο Γιάννης Χατζόπουλος
