Συντάκτης: nikosstaik

Όμως, ποτέ τους οι νέοι ταξιδιώτες δεν έφτιαξαν δικό τους τοίχο. Μονάχα ψήλωσαν αυτόν που θεμελίωσαν οι πρώτοι.

Στη στιγμή που δεν είχε νόημα, γιατί και η επόμενη ήταν ολοδική μας, το αύριο θα το περνούσαμε μ’ ένα γέλιο, με μια γκριμάτσα, με μια γκρίνια

— Για πόσο μου λες πως θα κρατήσει; — Η Κόλαση; Για πάντα.

Σε κείνο το παλιό, το ξύλινο τραπέζι, στο κάδρο τον ακούν δυο γνώριμα παιδιά, τους λέει πώς συνήθιζε πολύ παλιά να παίζει κοιτάζοντας τα μάτια που έμεναν σταθερά.

Κοιτάζει μακριά, νευρικά πότε απ’ τη μία πότε απ’ την άλλη κι όλο κουνιέται πέρα δώθε κι όλο λες κάτι περιμένει κι αυτό να δεις ποτέ δεν έρχεται.