και το τραπέζι πριν στρωθεί είναι θλιβερά άδειο και πια δε στρώνεται ποτέ γιατί κανείς δεν τρώει -ένα όραμα από την βήτα ταυ
Ετικέτα: ksenwnas
Some guy’s daughter
She laughs, her brain scuttling. What was her usual excuse for how long she took to do absolutely everything? -a vision by Louisa Owen
Η Μάγδα και το σπίτι
Η Μάγδα δεν είχε επιλέξει κανένα από τα έπιπλα του σπιτιού. Μετά τον τελευταίο της χωρισμό αναγκάστηκε να επιστρέψει προσωρινά στους γονείς της – προσωρινά, είχαν περάσει τρία χρόνια. -ένα όραμα από την Άφρο Ξυλάνθη
Οι αισθήσεις της Σύλβιας
Μια νύχτα χωρίς φεγγάρι Κρατούν ταινίες στα χέρια Σφραγίζουν τις χαραμάδες Της κουζίνας Κλείνουν τον αέρα Ανοίγοντας το γκάζι -στα λόγια ο Γιώργος Σιλιβάκος
Μορφή Ύπαρξης
Και η μορφή ύπαρξης μιας γυναίκας θλιμμένης γίνεται χειμώνας σκληρός η άνοιξη δεν έρχεται -στα λόγια ο Γιώργος Σιλιβάκος
«Το κοινωνικοπολιτικό εμπεριέχεται σχεδόν πάντα στο ατομικό τραύμα»
«Θεωρώ σημαντικό να σκεφτόμαστε το φως ως πράξη. Έτσι τονίζεται και η ευθύνη πως αν δεν πράξουμε, το σκοτάδι θα παραμείνει σκοτάδι.» -λόγια και ερωτήσεις από την Ισμήνη Κατσάβαρου
{3 ποιήματα}
Επιμένεις να με ρωτάς πώς γίνεται να βγαίνει η τσουκνίδα μέσα από την άσφαλτο Μα πώς… αφού περάσαμε ένα βραδύ από εκεί -στα λόγια η Ανθή Θεοχάρη
Το ποστ του μεσονυκτίου | Κεφάλαιο 34 / Κουτσό, Julio Cortázar
κι όλα αυτά συνθέτουν ένα σχέδιο, ένα σχήμα, κάτι ανύπαρκτο, σαν εσένα και σαν εμένα -επιλογή κειμένου από τον Νίκο Σταϊκούλη
Το άδειο φόρεμα
Στο τελευταίο ζύγισμα ήμουν τριάντα κιλά. Οι γιατροί ήταν ξεκάθαροι. «Πρέπει να ξεκινήσεις να τρως, δεν θα αντέξει το σώμα σου». Πρώτη φορά στη ζωή μου κάποιος με παρακαλούσε τόσο σοβαρά να φάω. -στα λόγια η Νικολέτα Κριαρά – Λάμπρου
Το ποστ του μεσονυκτίου | Τότε που η Χίμαιρα, Αργύρης Χιόνης
Μείναμε, λοιπόν, μόνοι, προς μεγάλη ευχαρίστηση και ανακούφιση όχι μόνο της Χίμαιρας, αλλά και εμού του ιδίου που μπόρεσα, επιτέλους, να επιδοθώ απερίσπαστος στη δουλειά μου. -επιλογή κειμένου από τον Νίκο Σταϊκούλη
στίξη 