Δύο χρόνια και εννιά μήνες


-στα λόγια η Ηλιάνα Τσακίρη

Δε θα ξεχάσω ποτέ.
Όσο και να θέλω.
Κάθε βράδυ, το ίδιο όνειρο.
Εσύ να στέκεσαι μπροστά μου.
Και εγώ, επιτέλους να βλέπω την όψη σου.
Την όψη σου ολόκληρη.
Χωρίς εικόνες από μια οθόνη.
Η φωνή σου, εκεί ζωντανή.
Όχι σε ηχητικά μηνύματα.
Όχι αποστάσεις. Όχι σιωπές και κενά σε πλήκτρα.
Τα βαρέθηκα όλα.
Υποσχέθηκες θα έρθεις.
Ότι θα έρθεις να με βρεις στο σπίτι μου.
Το πρώτο που θα έπιανα μόνη μου.
Ότι το καλοκαίρι, πριν τελειώσει θα μας βρει εκεί.
Αγκαλιά. Έστω για ένα βράδυ.
Και πέρασε το καλοκαίρι. Δεν ήρθες.
Ήρθε το φθινόπωρο. Με μένα να σου στέλνω πακέτα με βιβλία.
Με μένα να περιμένω μια απάντηση πάνω από το κινητό.
Με μένα να ακούω τις υποσχέσεις σου, ότι τον χειμώνα θα αγκαλιαστούμε.
«Έλα να με βρεις», μου έγραψες.
Πού να ήξερες, ότι δεν μπορώ.
Ότι δεν έχω φτερά να έρθω στην άλλη άκρη να σε βρω.
Ότι ποθώ όσο τίποτα άλλο να σε βρω, να σε αγκαλιάσω και να σε φιλήσω κάτω από την βροχή.
Ότι θέλω όλες οι εποχές του χρόνου, να με βρουν στο πλάι σου.
Και τότε έπαψες. Να μου μιλάς. Να μου γράφεις, να μου απαντάς.
Το ήξερα. Είχες πει: «Ζω το τώρα. Αν βγει, βγήκε».
Και εγώ πίστευα ότι θα βγει. Γιατί ήθελα να ζήσω κάτι από ταινίες και σειρές του Παπακαλιάτη, σε συνδυασμό από Hollywood και ιστορίες πάθους.
Είχες πει ότι, το πρώτο πράγμα που ξεχνάμε από έναν άνθρωπο, είναι η φωνή του.
Έκανες λάθος. Δυο χρόνια μετά και εννιά μήνες, θυμάμαι την φωνή σου, το άρωμα σου, τις κινήσεις σου και την στάση σου όταν είσαι σε αμηχανία.
Θυμάμαι, το γέλιο σου και το λακκάκι το δεξί και την αγαπημένη σου συνήθεια.
Ίσως βρεθήκαμε σε λάθος στιγμή. Σωστοί ο ένας για τον άλλον, κομμένοι και ραμμένοι για να αλληλοσυμπληρωνόμαστε.
Μα τι ρουτίνα χωρίς εσένα, δεν την μπορώ. Με ασφυκτιά και με ρίχνει. Ίσως να το άξιζα. Ίσως και όχι.
Για ένα πράγμα είμαι όμως ευγνώμων. Μου έμαθες ότι τελικά έχω μόνο τον εαυτό μου.
Όπως έγραφε και το τατουάζ σου: «Born With Nothing, Die Alone», με σκίτσο ενός λύκου πιο κάτω.
«Γιατί;» σε είχα ρωτήσει. «Γιατί ο λύκος, όταν βρει το ταίρι του μένει πιστό σε αυτό ως το τέλος. Αυτό που θέλω να μια εγώ, για σένα». Μεγάλα λόγια, έπρεπε να το είχα υποψιαστεί.
Δεν ρώτησες ξανά για μένα, άσε εμένα να ρωτώ και για τους δυο μας.

–φωτογραφία από Pinterest

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s