-στα λόγια ο Νίκος Σταϊκούλης
Δεν έχει ακόμα χαράξει το δέντρο του
σκάβοντας νύχτα ο τρυποκάρυδος
κοιτάζει τη δουλειά των άλλων πουλιών
τον διώχνουν από τα δέντρα
του τρώνε τα παιδιά
ξέρουν καλά πού να χτυπήσουν, αυτός
γεμίζει τρύπες άστοχα τους φλοιούς
γεμίζει το ράμφος του τρύπες
δεν κάνουν τα τραγούδια του για τη φάση
δεν ξέρει πώς να σηκώνεται το πρωί
ή πώς να φτιάχνει ένα σπίτι
τις νύχτες γεμίζει με τρύπες τους κορμούς
γεμίζει το ράμφος του νύχτες–
ω έλα τώρα τρυποκάρυδε
στο κάτω κάτω ξέρεις
κανείς δεν είπε πως εσύ την άνοιξη θα φέρεις
θυμάται τα ρούχα που φόραγε
και πια δεν τον σκεπάζουν
κι όταν τον βρίσκουν να κοιμάται γυμνός
το πρωί, τον αφήνουν
όλες οι άλλες φωλιές είναι πιασμένες
και η δική του ατέλειωτη
κι υπάρχει ένας αντίλαλος τη νύχτα
που δεν ακούει κανείς–
έλα ρε τρυποκάρυδε
βάλε τις σκέψεις σου σε τάξη
αν σηκωθείς ένα πρωί όλο αυτό θ’ αλλάξει
κάνει πως τώρα δεν τον νοιάζει
κάνει και τάχα μου πιστεύει
πως πάντα βρίσκει στόχο
απόψε όμως θα αφήσει το ροκάνισμα
θα φάει τις φωλιές των άλλων
θ’ ακούσουν τον αντίλαλο εκεί
θα εκπλαγούν σαν να μην ήξεραν
τι θέλει ο τρυποκάρυδος σ’ εμάς
τι ετοιμάζει στο κέντρο της πόλης
εμείς –σου λέει– δεν φταίμε
εμείς μονάχα τη δουλίτσα μας
κι όταν τα δέντρα μείνουν ορφανά
όταν δεν θά ‘χουν πού να μείνουν
ίσως μέσα στη νύχτα αρχίσουν να χτυπούν
κι ίσως τον θυμηθούν–
αγάπη, τρυποκάρυδε
να αλλάξεις δεν μπορούσες
κλείσε τα μάτια, είναι εκεί τα ρούχα που φορούσες
–φωτογραφία από Pinterest–
στίξη 