-στα λόγια ο Νίκος Σταϊκούλης
Μάτια κλειστά ή ανοιχτά
μες στο απόλυτο σκοτάδι
μια γάτα ξαπλωμένη στην αγκαλιά
που είναι ακίνητη
μία κηλίδα μες στο κεφάλι
που εξαπλώνεται
είναι τα χρόνια πλοκάμια
απόκληρους ναύτες τραβούν στα νερά τους
με το λαρύγγι τους άφωνο και στεγνό
κανείς δεν τους παίρνει χαμπάρι
μπλε του βυθού ολόκληρη η πόλη
κι όλος ο θόρυβος του κόσμου
καταλήγει σε μια μεγάλη σιωπή
χιλιάδες ποιήματα γραμμένα μα κενά
χιλιάδε γέλια στην τιβί που ακούγονται μόνα
εσύ όμως θα τα καταφέρεις
αλλάζει η τύχη ναι
μες στο καταμεσήμερο
που σκοτεινιάζει ο ήλιος
όλοι κοιτούν αμίλητοι τον ουρανό
υπάρχει φωνή αγόρι μου εδώ
υπάρχει φωνή
είναι γεμάτη όμως με άναρθρες κραυγές
τίγκα μελαγχολία και θλίψη
μην τρελαθείς
λίγο πιο δίπλα κάτι σαλεύει
λίγο πιο δίπλα απ’ το βεληνεκές μου
κι είναι τα λόγια μου οβίδες
που δεν βρίσκουν τα τείχη σου
είναι τα σώματά μας στρατοί που δεν ανακατεύονται
απλώνουν τη νύχτα πάνω στο χαλί
μέσα σε απόλυτη ησυχία
την ώρα που όλα τα χρώματά σου
μετατρέπονται σε μια ομοιόμορφη κηλίδα
α π λ ώ ν ε τ α ι
χρέος για να μιλήσω
παίρνω μονάχα απ’ τους νεκρούς
θάρρος τα χέρια μου απ’ τα μικρά σου χέρια
αν θέλουμε τις νύχτες μας
γεμάτες φως αληθινό
πρέπει να επανεφεύρουμε
την τρυφερότητα της σελήνης
πρέπει τα ρούχα του ζητιάνου μας να φορέσουμε
να διώξουμε απ’ τα στήθη μας
το άσπρο του ήχου
να κάνουμε τα μάτια μας φάρους μες στο σκοτάδι
ω έλα τώρα γάτα
είπα πολλά
και τό ‘χουμε περάσει ξανά όλο αυτό.
Άσε επιτέλους τα χέρια μου
να σε βρουν.
–φωτογραφία από Pinterest–
στίξη 