-στα λόγια ο Νίκος Σταϊκούλης
κλείνεις ανοίγεις το μαύρο
μια γάτα ξαπλωμένη στην αγκαλιά
που είναι ακίνητη
μία κηλίδα μες στο κεφάλι
που εξαπλώνεται
είναι τα χρόνια πλοκάμια
απόκληρους ναύτες τραβούν στα νερά τους
με το λαρύγγι τους άφωνο και στεγνό
μπλε του βυθού ολόκληρη η πόλη
όλος ο θόρυβος του κόσμου
καταλήγει σε μια μεγάλη σιωπή
χιλιάδες ποιήματα γραμμένα κενά
χιλιάδες γέλια στην τιβί που ακούγονται μόνα
εσύ όμως θα τα καταφέρεις
αλλάζει η τύχη ναι
μέρα καταμεσήμερο
όλοι κοιτούν αμίλητοι τον ουρανό
υπάρχει φωνή αγόρι μου εδώ
υπάρχει φωνή
μα είναι γεμάτη με άναρθρες κραυγές
τίγκα μελαγχολία και θλίψη
μην τρελαθείς
λίγο πιο δίπλα κάτι σαλεύει
λίγο πιο δίπλα απ’ το βεληνεκές μου
τα λόγια μου είναι οβίδες
που δεν βρίσκουν τα τείχη σου
τα σώματά μας στρατοί που δεν ανακατεύονται
απλώνουν τη νύχτα πάνω στο χαλί
μέσα σε απόλυτη ησυχία
την ώρα που όλα τα χρώματά σου
μετατρέπονται σε μια ομοιόμορφη κηλίδα
α π λ ώ ν ε τ α ι
αν θέλουμε τις νύχτες μας
γεμάτες φως αληθινό
πρέπει να επανεφεύρουμε
την τρυφερότητα της σελήνης
πρέπει τα ρούχα του ζητιάνου να φορέσουμε
να αδειάσουμε απ’ τα στήθη μας
το άσπρο του ήχου
ω έλα τώρα γάτα έλα πια
είπα πολλά
και τό ‘χουμε περάσει ξανά όλο αυτό.
Άσε επιτέλους τα χέρια μου
να σε βρουν.
–φωτογραφία από Pinterest–
