Θα μπορούσαμε να πούμε ότι εφόσον υποθέτουμε σωστά για το περιβάλλον στο οποίο υπάρχει και δρα ο αναγνώστης, ο τελευταίος μάλλον θα ήταν πιο χρήσιμο να ιδωθεί ως ένα είδος ιδιότυπου υποτελούς σε ένα είδος ιδιότυπης σταυροφορίας του νοήματος. -στα λόγια ο Μιχάλης Κατσιγιάννης
Με ενοχλεί η ανταπάντηση σε όλα, με ενοχλεί το ότι δεν βγάζεις τον σκασμό, με ενοχλεί ο εγωισμός, με ενοχλεί η ισοπεδωτική σύγκριση ή γενίκευση και η υπεραπλούστευση των ηλιθίων. -στα λόγια ο Γ. Σ. Αλεξάνδρου
Στη σκέψη και στην ποίηση είμαστε όλοι τυμβωρύχοι.
Ο έρωτας δεν είναι πλήρωση. Είναι σαν την πείνα, είναι έλλειψη.
Όλη η ηθική, όλη η τέχνη, όλες οι ιστορίες ειπώθηκαν ήδη και θα λέγονται για πάντα.
(Σύντομες, σκόρπιες σημειώσεις, που φιλοδοξούν να γίνουν κάποτε κανονικά κείμενα.)
Κι αν ο ζωντανός οργανισμός είναι πράγματι και ολοκληρωτικά μια τέλεια κοινωνία των ατόμων που μας συνθέτουν, τότε μήπως εμείς οι ίδιοι δεν είμαστε παρά μια ζώσα ιδέα αυτής της συνύπαρξης;
Είναι, λοιπόν, οι παραισθήσεις, τα όνειρα μια ψεύτικη εκδοχή της πραγματικότητας; Είναι ο κόσμος αυτός ένα ψέμα;
Καμιά ζωή δεν είναι δυνατόν να σταθεί χωρίς τη βία. Κάθε της βήμα, κάθε της πράξη, κάθε ανάσα που παίρνει, ακόμη κι αν δεν γίνεται αντιληπτό, είναι μια μορφή επίθεσης, μια πράξη βίας.
Κάθε του πράξη στο παρόν είναι, λοιπόν, επίπονη, αγωνιώδης, αφού είναι σχεδόν μεταφυσική, είναι ένα βήμα στο χάος, στην άβυσσο, στο άγνωστο, στο σκοτάδι.
στίξη 