Απέναντι στο ζόφο της πραγματικότητας, το {στιξάκι} αποφασίζει να κατεβάσει ρολά για αυτή τη σεζόν, με ένα έργο από τη Σοφία Ανδρέου.
Συντάκτης: nikosstaik
*ένα αλλιώτικο κείμενο για τον έρωτα
Μ’ αγκάλιασε και μ’ άφησε στο σκοτάδι. Κι έγινε φως. –στα λόγια η Αιμιλία Κάλτση
Άννα Μαρία
να προχωράει ο κόσμος και να τον έχει γραμμένο στα φαρδιά της blue jeans -στα λόγια ο Λευτέρης Χονδρός
Απ’ το στόμα
Στέκομαι στο ξέφωτο και χύνομαι ολόκληρος στη νύχτα μ’ όλο το πάθος ενός άστρου∙ -στα λόγια ο Λευτέρης Χονδρός
Από την αρχή ως το τέλος
εμείς θα έχουμε ήδη πετάξει στον παράδεισο όντας καυλωμένοι απ’ την αρχή ως το τέλος. -στα λόγια ο Λευτέρης Χονδρός
Ούτε καν
για πάντα να διστάζουμε στα ωραία τα χείλη μας που άλλοτε ποθούσαν καν ούτε δεν μιλάνε. -στα λόγια ο Λευτέρης Χονδρός
το δωματιάκι του μηδενός
Βάζοντας γκολ σε φρεάτια, κι όχι ζωές σε κουτάκια. -στα λόγια ο Αλέξανδρος Κρητικός
Στοπ
αν έπρεπε να γράψουμε ποίηση μεγάλη και τρανή τότε μας νίκησαν οι καθημερινές ουσίες -στα λόγια ο Νίκος Σταϊκούλης
Απολογισμός
Εισπνέω αέρα Εκείνον που εισπνέουν Μόνο όσοι συγχωρούν Και προχωρούν -στα λόγια ο Γ. Σ. Αλεξάνδρου
Ίχνος 4. Θη/Οδυσ-σέας
κι όταν όλοι φύγουν μένουν μόνο οι αφηγήσεις κι οι ιστορίες γι’ αποδεικτικά να συντηρούν -στα λόγια ο Σταμάτης Παρασκευάς
