Μικρά ποιήματα ΙΙ


-στα λόγια ο Νίκος Σταϊκούλης

Τα ποιήματά μου
μικρές πυριτιδαποθήκες στο κεφάλι μου.
Μπαίνεις φουριόζα
μ’ ένα αναμμένο σπίρτο.


Όταν συναντιούνται οι γραφιάδες
ρωτάνε ο ένας τον άλλον:
πώς το ξεκίνησες εσύ
και πότε;
Και δεν υπάρχει μεγαλύτερη απόδειξη
ότι η ποίηση είναι ναρκωτικό.


Τυφλώθηκε η πόλη
ή μήπως έχει αρχίσει να χαράζει;


Αν είναι τελικά
να καταργήσουμε τα σύνορα
ας ξεκινήσουμε τότε
από αυτά που χωρίζουν
το σώμα σου
απ’ το σώμα μου


Όταν παρακολούθησα μια ολόκληρη ταινία
περιμένοντας στην ουσία να δω
μία μονάχα σκηνή
κατάλαβα
πότε τα πράγματα τελειώνουν.


Και νά ‘ναι οι στίχοι μου
σαν ένα φτηνό σαλόνι στου Ζωγράφου
κι εσύ να τους διαβάζεις
σαν να ξαπλώνεις άνετη
στον ξεχαρβαλωμένο καναπέ του.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s