Η γη που με ματώνει


-στα λόγια ο Γ. Σ. Αλεξάνδρου

Δεν έχει γεια
Στη γη που με ματώνει
Έχει ματιά
Φτωχού που με καρφώνει
Έχει κλειστό
Παντζούρι στο μπαλκόνι
Κι ένα σκυλί
Που κλαίει και σιγολιώνει

Δεν έχει γεια
Στη γη που με ματώνει
Έχει φονιά
Κλεφτρόνι και πρεζόνι
Έχει φωνή
Ζητιάνου στο βαγόνι
Και μια ψυχρή
Σιωπή που με θυμώνει

Δεν έχει γεια
Στη γη που με ματώνει
Έχει νεκρούς
Στης θάλασσας τ’ αλώνι
Έχει κραυγή
Μητέρας που στοιχειώνει
Κι ένα παιδί
Που πια δεν μεγαλώνει

Με γονατίζει
Η γη που με ματώνει
Πώς με τσακίζει
Η γη που με ματώνει.

Φωτογραφία: Tom Gralish

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s