Ο ποιητής κι η φλόγα


-στα λόγια ο Γ. Σ. Αλεξάνδρου

Στέκεται ο ποιητής
Πάνω απ’ τα ξύλα
Που καπνίζουν

Μόλις ξέμεινε
Από ανάσες
Και Έσβησε η φωτιά
Που για δεκαετίες
Εκείνος συντηρούσε
Πενθεί τη φλόγα
Που Έσβησε
Πενθεί
Τη φλόγα
Που δεν στάθηκε
Λίγο μόνη φουντωμένη
Να ξαποστάσει έτσι
Και εκείνος
Να απολαύσει ξένοιαστος
Τη ζεστασιά της.

Πενθεί και κλαίει
Ο ποιητής
Και εκεί καθώς
Η θλίψη τον έπνιγε
Ανασηκώνει το βλέμμα του
Μαζεύει τα δάκρυα του
Κι Αντιλαμβάνεται Το πάθος και τη δύναμη
Την υπερπροσφορά του
Να μείνει η φλόγα ζωντανή
Σε αντίξοες συνθήκες.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s