Θα καταστρέψουμε ξανά ό,τι χτίστηκε μα δεν διαθέτουμε τρεις μέρες.
Ετικέτα: poetry
Μικρές ιστορίες
και η συζήτηση- λέει- δεν σταμάτησε ποτέ και λέγαμε, χωρίς να το ξέρουμε, για το πώς χτίζεται τέλος πάντων η ζωή ανήμποροι να καταλάβουμε ότι οι αναμνήσεις της γεννιούνταν εκείνη τη στιγμή οι αναμνήσεις για τα πρόσωπα και τις εκφράσεις μας το πορτοκαλί φως του δρόμου
Το βάρος των λέξεων
τώρα που βγήκαν με κομμένη την ανάσα γυμνώθηκαν μεμιάς στο φως άχνισαν οι μανδύες και τα στέμματα έπεσαν τα μαλλιά τους
Καμία άλλη λύση
Καμία λύση παρά να αγκαλιαστούμε έτσι γυμνοί που μείναμε στη μέση -χωρίς να τρέχουμε να καλύψουμε τις τρύπες χωρίς να φωνάζουμε για το κρύο που μπαίνει-
Ηχώ
Χτύπησα, όπως μου είπες, την πόρτα αλλά δεν άνοιξε κανείς. Ζήτησα το νερό, όμως κανείς δεν με ξεδίψασε.
Στροφή
Μετά από τόσες εμπειρίες, μετά από το ταξίδι, ο άνθρωπος σε όποιον τόπο και να φτάσει Ιθάκη θα τον πει.
Δοκίμιο για την ποίηση
Το ποίημα δε χωρά πουθενά για να το πάρεις δικό σου και η ποίηση για να μονολογείς πως τη γνωρίζεις.
Η απώλεια
Τα πρόσωπα άλλαξαν κι έχουν κάτι παράξενα μάτια τώρα πάνω τους, ξύλινα, που δεν λένε την αλήθεια.
Όταν περάσει
Απόψε θα κοιμηθώ νωρίτερα, πάντα θα κοιμάμαι νωρίτερα, θα κοιμηθώ για πάντα
Μονάχα πέτρες
Όμως, ποτέ τους οι νέοι ταξιδιώτες δεν έφτιαξαν δικό τους τοίχο. Μονάχα ψήλωσαν αυτόν που θεμελίωσαν οι πρώτοι.
στίξη 