Τα μπαλκόνια το καλοκαίρι γίνονται θάλαμοι εξομολόγησης.
Συντάκτης: nikosstaik
Κενή Διαθήκη
Θα καταστρέψουμε ξανά ό,τι χτίστηκε μα δεν διαθέτουμε τρεις μέρες.
Μικρές ιστορίες
και η συζήτηση- λέει- δεν σταμάτησε ποτέ και λέγαμε, χωρίς να το ξέρουμε, για το πώς χτίζεται τέλος πάντων η ζωή ανήμποροι να καταλάβουμε ότι οι αναμνήσεις της γεννιούνταν εκείνη τη στιγμή οι αναμνήσεις για τα πρόσωπα και τις εκφράσεις μας το πορτοκαλί φως του δρόμου
Το βάρος των λέξεων
τώρα που βγήκαν με κομμένη την ανάσα γυμνώθηκαν μεμιάς στο φως άχνισαν οι μανδύες και τα στέμματα έπεσαν τα μαλλιά τους
Καμία άλλη λύση
Καμία λύση παρά να αγκαλιαστούμε έτσι γυμνοί που μείναμε στη μέση -χωρίς να τρέχουμε να καλύψουμε τις τρύπες χωρίς να φωνάζουμε για το κρύο που μπαίνει-
Ηχώ
Χτύπησα, όπως μου είπες, την πόρτα αλλά δεν άνοιξε κανείς. Ζήτησα το νερό, όμως κανείς δεν με ξεδίψασε.
Στροφή
Μετά από τόσες εμπειρίες, μετά από το ταξίδι, ο άνθρωπος σε όποιον τόπο και να φτάσει Ιθάκη θα τον πει.
Μεταμεσονύχτιες σημειώσεις #4
Στη σκέψη και στην ποίηση είμαστε όλοι τυμβωρύχοι.
Μεταμεσονύχτιες σημειώσεις #3
Ο έρωτας δεν είναι πλήρωση. Είναι σαν την πείνα, είναι έλλειψη.
Μεταμεσονύχτιες σημειώσεις #2
Όλη η ηθική, όλη η τέχνη, όλες οι ιστορίες ειπώθηκαν ήδη και θα λέγονται για πάντα.
