Με τον καιρό το έμαθα, έδωσα το όνομά του κι όλοι μου έλεγαν: «το ψάρι σου είναι μπλε και πρέπει να το αλλάξεις.»
Ετικέτα: poetry
Φράτζαϊλ
όταν φοβόμαστε γι’ αυτά που ψιθυρίζουμε στον εαυτό μας τότε ένα εκκωφαντικό κρακ ακούγεται μπροστά στα μάτια μας
Ακόμα παρών
Υπάρχει μέσα μου ένας νεκρός. Άγνωστο πότε πέθανε ξεψύχησε τόσο αργά που έγινε αντιληπτό μόνο το πτώμα του.
Σβηστοί άνθρωποι
Καβάφη μου να λες τι γρήγορα που οι σβηστοί άνθρωποι πληθαίνουν.
Τα μπαλκόνια το καλοκαίρι
Τα μπαλκόνια το καλοκαίρι γίνονται θάλαμοι εξομολόγησης.
Κενή Διαθήκη
Θα καταστρέψουμε ξανά ό,τι χτίστηκε μα δεν διαθέτουμε τρεις μέρες.
Μικρές ιστορίες
και η συζήτηση- λέει- δεν σταμάτησε ποτέ και λέγαμε, χωρίς να το ξέρουμε, για το πώς χτίζεται τέλος πάντων η ζωή ανήμποροι να καταλάβουμε ότι οι αναμνήσεις της γεννιούνταν εκείνη τη στιγμή οι αναμνήσεις για τα πρόσωπα και τις εκφράσεις μας το πορτοκαλί φως του δρόμου
Το βάρος των λέξεων
τώρα που βγήκαν με κομμένη την ανάσα γυμνώθηκαν μεμιάς στο φως άχνισαν οι μανδύες και τα στέμματα έπεσαν τα μαλλιά τους
Καμία άλλη λύση
Καμία λύση παρά να αγκαλιαστούμε έτσι γυμνοί που μείναμε στη μέση -χωρίς να τρέχουμε να καλύψουμε τις τρύπες χωρίς να φωνάζουμε για το κρύο που μπαίνει-
Ηχώ
Χτύπησα, όπως μου είπες, την πόρτα αλλά δεν άνοιξε κανείς. Ζήτησα το νερό, όμως κανείς δεν με ξεδίψασε.
