Οι φίλοι μας τρέχουν να σωθούν από την βαρβαρότητα της πόλης φοβόμαστε για τους ανθρώπους μας γνωρίζουμε την απώλεια της κάνουμε καμία φορά τράκα και την κερνάμε τσάι με λεμόνι. -στα λόγια η Ελένη Παπαστεργίου
Ετικέτα: Ξενώνας
Χάος αληθινό – Προσμονή
Ξέρεις κάποιες φορές νομίζω πως δεν έχω τίποτα να πω κι η γλώσσα μέσα στο στόμα μου πάλλεται, σαν να έρχεται σε οργασμό -στα λόγια η Ελένη Παπαστεργίου
Τεχνικά ζητήματα ΙΙ
Μεγάλη στην ηλικία, έχει τις παραξενιές της και κάπου κάπου της μιλάω: «Πώς κάνεις έτσι; Σαν άνθρωπος κάνεις». -στα λόγια η Σοφία Ανδρέου
Τεχνικά ζητήματα
Δεν ήταν τα πρωτοβρόχια που περνούσαν τις ρωγμές που στο ξύλινο πάτωμα τακ τακ επιλεκτικά χτυπούσαν σαπίζοντάς το νύχτα με τη νύχτα. -στα λόγια η Σοφία Ανδρέου
Κάθεται και κλαίει
Αποκεφαλισμένες μαργαρίτες στο τραπέζι -στα λόγια η Σοφία Ανδρέου
Το δοχείο
Κάποτε οι μέρες που αγάπησα περνούν μπροστά στα μάτια μου -στα λόγια η Σοφία Ανδρέου
Αθήνα σε ώρα θερινή
κίτρινες γραμμές Προπυλαίων στα δυτικά— δεξιά κι άλλα πολυώροφα σκάλες σύρματα ήχοι μηχανών αυτοκινήτων που μπερδεύονται -στα λόγια η Σοφία Ανδρέου
Δεσποινίς
Με βυθίζετε ανάμεσα στα τέσσερα κενά τους, άδεια που περιμένουν σαν τανάλιες ουρανών. -στα λόγια ο Σάββας Καραγιώργος
Μονόλογος για Φωταγωγό
Τι ομορφαίνει περισσότερο την πόλη από τον μεγαλόφωνο έρωτα και τι ομορφαίνει περισσότερο τους μεγαλόφωνους έρωτες από αυτήν, αυτήν εδώ την πόλη -στα λόγια η Γεωργία Δρακάκη
Δεν ρωτάω
Δεν ρωτάμε τα νέα μας, γιατί είναι πολύ νέα και ακόμα δεν είναι λυμένα τα παλιά μας. -στα λόγια η Εβελίνα Κόλλια
στίξη 