Η επόμενη στάση θα ήταν στο καταφύγιο της Αστράκας, στο οποίο το βράδυ θα είχαμε τη διανυκτέρευση μας. Από την τρίτη στάση μέχρι και το καταφύγιο, οι ώρες μου φάνηκαν αιώνες. Στο ενδιάμεσο έκανα πολλές στάσεις. Ήταν μαρτυρικό το ότι μπορούσες να δεις το καταφύγιο, αλλά δε το πλησίαζες ούτε κατά διάνοια. -στα λόγια η Έλενα Ζιάβρα
Τα μάτια μου μισόκλειστα και ελαφρά, αφού το φως πλέον δεν αντανακλά στο βλέμμα μου αλλά στην αριστερή πλευρά λίγο πιο πάνω από το στήθος μου. Μάλλον η στάση του σώματος άλλαξε και το φως βρήκε την ευκαιρία να τρυπώσει σε άλλο σημείο. Μόνο που να, πώς να στο πω, σε εκείνο το σημείο η διευθέτηση άργησε να υπάρξει.
/ τις ώρες που φυσάει σκεφτόμαστε λίγο πιο δυνατά τα όνειρά μας μήπως και γίνουν πανιά /
-You are excrement. You can change yourself into gold. -στα λόγια ο Σπύρος Μάρκος
-Time will heal everything, but what if time is the illness? -στα λόγια ο Σπύρος Μάρκος
-You promise you’ll never leave me? -We’ll die together? -We’ll never die. -We are immortal. -Yes. -στα λόγια ο Σπύρος Μάρκος
-I didn’t think you’d fall in love with me. -I didn’t either. -στα λόγια ο Σπύρος Μάρκος
«-I’m waiting for someone. -Who? -I don’t remember.» -στα λόγια ο Σπύρος Μάρκος
Δεν θέλω να σταματήσω να σε σκέφτομαι Για αυτό σου γράφω ποιήματα Που ξέρω ότι δε θα διαβάσεις ποτέ
Πίσω από μια βροχερή ημέρα, ο ουρανός ζωγραφίζει το πιο όμορφο ηλιοβασίλεμα. Πίσω από μία αποτυχία, έπεται η άγνωστη ακόμη επιτυχία. Πίσω από μία απώλεια, οποιαδήποτε απώλεια, καταλαβαίνεις ποιοι είναι πραγματικά παρόντες στην ζωή σου.
