Τα φώτα έσβησαν, μόνο η Ακρόπολη και μερικά λαμπιόνια χρωμάτιζαν την σκηνή. Νόμιζα ότι βρισκόμουν σε ένα παραμύθι που με περίμεναν μουσικοί ταχυδακτυλουργοί, μάγοι και χορευτές για να ξεκινήσω την ιστορία μαζί τους. -στα λόγια η Ισμήνη Κατσαβάρου
Συντάκτης: nikosstaik
Πλήξη
Κάπου βαρέθηκα Να αισθάνομαι μισός Να αναζητώ την ολοκλήρωση Σε μισούς ανθρώπους Να τους κατηγορώ ύστερα Που είναι μισοί Όντας μίσος και εγώ -στα λόγια ο Γιώργος Σ. Αλεξάνδρου
Κι όλοι θα είναι πλέον με κάποιον άλλον
Στο στέκι που πηγαίνω κάθε βράδυ και τα πίνω έχω πλέον ξεναγήσει τους πάντες: -στα λόγια ο Νίκος Σταϊκούλης
Σκέψεις κατά τη διάρκεια μιας εκπνοής
Είναι εκείνη η στιγμή που παγώνω στο χρόνο. Ό,τι υπάρχει τώρα περιμένει στην ουρά να ξεπαγώσει πάλι και ό,τι έχει υπάρξει γνωρίζει πως υπήρξε για να φτάσω εγώ εδώ, στη μια και μοναδική στιγμή που λέω πως δεν αισθάνομαι κάτι -από τον Χρήστο Μαρινόπουλο
Σε μία μόνο εισπνοή
Αν ήσουν θάλασσα εσύ, τι ανάγκη να το είχα το οξυγόνο, βέβαια; Θα γέμιζα τα πνευμόνια μου με εσένα. -από τον Χρήστο Μαρινόπουλο
Οι Δρόμοι μυρίζουν Αντισηπτικό Απόψε
Οι ήχοι της πόλης θα σε κοιμήσουν απόψε. -στα λόγια ο Σπύρος Μάρκος
Και το παραμύθι δεν τελείωσε
{Ανοίγω τα μάτια, το απογευματινό φως είναι πάντα εκεί για να με καλωσορίσει .Η γιαγιά στην πολυθρόνα πλέκει με προσήλωση την επόμενη μπλούζα μου. Δεν μπορώ να κρατήσω το βλέμμα μου για πολλή ώρα, τα κλείνω ξανά} -στα λόγια η Ισμήνη Κατσαβάρου
Δρακόλιμνη Τύμφης: μια αξέχαστη εμπειρία ζωής
Η επόμενη στάση θα ήταν στο καταφύγιο της Αστράκας, στο οποίο το βράδυ θα είχαμε τη διανυκτέρευση μας. Από την τρίτη στάση μέχρι και το καταφύγιο, οι ώρες μου φάνηκαν αιώνες. Στο ενδιάμεσο έκανα πολλές στάσεις. Ήταν μαρτυρικό το ότι μπορούσες να δεις το καταφύγιο, αλλά δε το πλησίαζες ούτε κατά διάνοια. -στα λόγια η Έλενα Ζιάβρα
[Σκηνή 8] | Ισμήνη Κατσάβαρου
Τα μάτια μου μισόκλειστα και ελαφρά, αφού το φως πλέον δεν αντανακλά στο βλέμμα μου αλλά στην αριστερή πλευρά λίγο πιο πάνω από το στήθος μου. Μάλλον η στάση του σώματος άλλαξε και το φως βρήκε την ευκαιρία να τρυπώσει σε άλλο σημείο. Μόνο που να, πώς να στο πω, σε εκείνο το σημείο η διευθέτηση άργησε να υπάρξει.
Βόλτα τον Ιάσονα
/ τις ώρες που φυσάει σκεφτόμαστε λίγο πιο δυνατά τα όνειρά μας μήπως και γίνουν πανιά /
στίξη 