Είμαστε η ανυπότακτη πολιτεία. Είμαστε τα ποιήματα στο δρόμο. Είμαστε το ουρλιαχτό. Είμαστε το γυμνό σώμα.
Συντάκτης: nikosstaik
Μπλε
Με τον καιρό το έμαθα, έδωσα το όνομά του κι όλοι μου έλεγαν: «το ψάρι σου είναι μπλε και πρέπει να το αλλάξεις.»
Νύχτα 99η
αμέθυστο ήταν, φοβήθηκε τον θάνατο το δόλιο, προχώρησε μέσα στο κρύο, καλύτερα λέει να μην πεθάνω απόψε, μπορεί τελικά και να’ ταν μεθυσμένο, ποιο σώμα δεν θέλει να πεθάνει απόψε;
Φράτζαϊλ
όταν φοβόμαστε γι’ αυτά που ψιθυρίζουμε στον εαυτό μας τότε ένα εκκωφαντικό κρακ ακούγεται μπροστά στα μάτια μας
Ακόμα παρών
Υπάρχει μέσα μου ένας νεκρός. Άγνωστο πότε πέθανε ξεψύχησε τόσο αργά που έγινε αντιληπτό μόνο το πτώμα του.
Σβηστοί άνθρωποι
Καβάφη μου να λες τι γρήγορα που οι σβηστοί άνθρωποι πληθαίνουν.
Τα μπαλκόνια το καλοκαίρι
Τα μπαλκόνια το καλοκαίρι γίνονται θάλαμοι εξομολόγησης.
Κενή Διαθήκη
Θα καταστρέψουμε ξανά ό,τι χτίστηκε μα δεν διαθέτουμε τρεις μέρες.
Μικρές ιστορίες
και η συζήτηση- λέει- δεν σταμάτησε ποτέ και λέγαμε, χωρίς να το ξέρουμε, για το πώς χτίζεται τέλος πάντων η ζωή ανήμποροι να καταλάβουμε ότι οι αναμνήσεις της γεννιούνταν εκείνη τη στιγμή οι αναμνήσεις για τα πρόσωπα και τις εκφράσεις μας το πορτοκαλί φως του δρόμου
Το βάρος των λέξεων
τώρα που βγήκαν με κομμένη την ανάσα γυμνώθηκαν μεμιάς στο φως άχνισαν οι μανδύες και τα στέμματα έπεσαν τα μαλλιά τους
στίξη 