Στο στέκι που πηγαίνω κάθε βράδυ και τα πίνω έχω πλέον ξεναγήσει τους πάντες: -στα λόγια ο Νίκος Σταϊκούλης
Ετικέτα: ποίηση
Σκέψεις κατά τη διάρκεια μιας εκπνοής
Είναι εκείνη η στιγμή που παγώνω στο χρόνο. Ό,τι υπάρχει τώρα περιμένει στην ουρά να ξεπαγώσει πάλι και ό,τι έχει υπάρξει γνωρίζει πως υπήρξε για να φτάσω εγώ εδώ, στη μια και μοναδική στιγμή που λέω πως δεν αισθάνομαι κάτι -από τον Χρήστο Μαρινόπουλο
Σε μία μόνο εισπνοή
Αν ήσουν θάλασσα εσύ, τι ανάγκη να το είχα το οξυγόνο, βέβαια; Θα γέμιζα τα πνευμόνια μου με εσένα. -από τον Χρήστο Μαρινόπουλο
Οι Δρόμοι μυρίζουν Αντισηπτικό Απόψε
Οι ήχοι της πόλης θα σε κοιμήσουν απόψε. -στα λόγια ο Σπύρος Μάρκος
[Σκηνή 8] | Ισμήνη Κατσάβαρου
Τα μάτια μου μισόκλειστα και ελαφρά, αφού το φως πλέον δεν αντανακλά στο βλέμμα μου αλλά στην αριστερή πλευρά λίγο πιο πάνω από το στήθος μου. Μάλλον η στάση του σώματος άλλαξε και το φως βρήκε την ευκαιρία να τρυπώσει σε άλλο σημείο. Μόνο που να, πώς να στο πω, σε εκείνο το σημείο η διευθέτηση άργησε να υπάρξει.
Καλησπέρα | Σπύρος Μάρκος
Δεν θέλω να σταματήσω να σε σκέφτομαι Για αυτό σου γράφω ποιήματα Που ξέρω ότι δε θα διαβάσεις ποτέ
Όταν τα όνειρα | (Ομαδικό)
Κανένα βράδυ δε με άφησε απ' έξω. Συνήθως με άρπαζε απ' το χέρι, όπως άρμοζε στα όνειρα και με μια σταγόνα φωτός διέλυε το άπειρο σκοτάδι.
2 ποιήματα | SideliK_2
Θολωμένη εχθές η ματιά μου. Πρησμένη η φάτσα, κόκκινη. Απρόσμενη σιγουριά πιο πριν, τσιμεντένια σαν το περβάζι. Οπλισμένη με τα ουρλιαχτά μου.
Εσύ κι η γαμωάνοιξη
Μετά με ρωτάς τι γίνεται Τι θες να σου πω με πέθανες στην Άνοιξη πως όλο θα ‘ρθει, πως όλο θα ‘ρθει κι απ’ τις τόσες φορές που το πίστεψα ήρθε κι ούτε με νοιάζει.
στίξη 