Το κρέμασμα

Ήπιε από το μπουκάλι τη τελευταία γουλιά. Έβαλε το κεφάλι μέσα στο σχοινί και πήρε μια βαθιά ανάσα, σφίγγοντας το σχοινί. Είχε πλάκα ο ρόλος αυτός. -στα λόγια η Ηλιάνα Τσακίρη

Ηδοδύνη

Πίσω του, εκείνος ξεκούμπωνε το παντελόνι βγάζοντας το πέος του σε κοινή θέα. Ήταν ήδη σκληρό όταν άρχισε με το χέρι να παλινδρομεί πάνω του. Το χέρι που είχε ελεύθερο το ακούμπησε στην πλάτη εκείνου που σπάραζε μπροστά του. -στα λόγια η Νικολέτα Κριαρά – Λάμπρου

Τα ξωτικά στο ρέμα ή το συναξάρι ενός αλαφροΐσκιωτου

Κίνησα το λοιπό για το μύλο μ’ ένα φανάρι μισοσβηστό, κρεμασμένο στο σαμάρι του κύρ-Μέντιου, που γκάριζε και τσινούσε οληνώρα στο δρόμο, σάμπως να τον είχανε ζέψει και καβαλήσει ο οξαποδώ και ούλοι οι απ’ έξω! -στα λόγια ο Ρογήρος Δέξτερ

prwta-trelathikan-3

Πρώτα τρελάθηκαν τα σκυλιά

Έκανε ένα γύρο στο σαλόνι εξετάζοντας τις γωνίες και πιθανές κρυψώνες και έφτασε μπροστά στην μπαλκονόπορτα όπου δύο ταυτόχρονες παρατηρήσεις τον ξύπνησαν για τα καλά και έκαναν τα γόνατά του να τρέμουν. -στα λόγια ο Νίκος Σταϊκούλης

mideniki-anochi-exwfyllo

Μηδενική ανοχή

Είδε τα άκρα του πατέρα του να σπαρταράνε και το κεφάλι του να βουλιάζει στο πιάτο με τα μακαρόνια ενώ η μητέρα του έσκουζε από τον πόνο. -στα λόγια ο Κωνσταντίνος Λιάχης

arseny-zagorodnov-red-house

Ένα βουητό στο δάσος

Σήκωσε αργά το κεφάλι του και τον κοίταξε. Τα μάτια του ήταν θολά. «Πεινάμε», του είπε σιγανά. -στα λόγια ο Νίκος Σταϊκούλης

o-palaios-theos-b-exwfyllo

Ο παλαιός Θεός | μέρος β’

Ήταν θολά, αλλά ένα πλάσμα σαν ανθρώπινο τον πλησίαζε. Μπόρεσε να τον δει, μόνο, όταν τον πλησίασε. Ήταν μόνο κόκαλα και δέρμα. -στα λόγια ο Κωνσταντίνος Λιάχης

to-kathartirio

Το καθαρτήριο

Τότε παρατήρησε το μωρό. Ήταν άσχημο. Το κεφάλι του είχε ένα ακαθόριστο σχήμα. -στα λόγια ο Αντώνης Τζήμας

o-palaios-theos-a-exwfyllo

Ο παλαιός Θεός | μέρος α’

Η λίμνη ήταν πολύ βαθιά, το φως του φεγγαριού αν και έντονο δεν έφτανε μέχρι τον πάτο της ή τουλάχιστον εκείνος δεν τoν έβλεπε. Όμως, να εκεί, κάτω από το κορμί του άρχισαν να εμφανίζονται μαύρες σκιές. -στα λόγια ο Κωνσταντίνος Λιάχης