Το βλέμμα του έπεσε στο τζάμι του λεωφορείου και παρατήρησε κάτι στην αντανάκλαση που το είχε δει και ξαναδεί πολλές φορές στους τελευταίους μήνες που είχαν περάσει. Είχε κάνει την εμφάνισή του ένα πρωινό και έκτοτε σχεδόν κάθε φορά που περνούσε μπροστά από καθρέπτη, εκείνο επαναλαμβανόταν. -στα λόγια ο Νίκος Σταϊκούλης
Τα φανάρια στους δρόμους, για παράδειγμα, τα έβλεπε αντίστροφα και έπρεπε πλέον να διασχίζει το δρόμο με το κόκκινο. Τα ίδια τα χρώματα τα έβλεπε τελείως διαφορετικά με αποτέλεσμα να μην ξεχωρίζει πλέον τι χρώμα είναι το κάθε αντικείμενο. Ό,τι οι άνθρωποι ονόμαζαν δεξί αυτός το έβλεπε αριστερό. -στα λόγια ο Νίκος Σταϊκούλης
Κοίταζε τα πράγματα τριγύρω που ξαφνικά τού είχαν γίνει τόσο αγνώριστα και τόσο παράξενα, και προσπαθούσε να καταλάβει τι ήταν αυτό που ζούσε, αν ήταν έστω όνειρο ή πραγματικότητα. Πώς είναι δυνατόν να έχουν αλλάξει τα πράγματα ; Ή μήπως αυτός τα έβλεπε τώρα διαφορετικά; -στα λόγια ο Νίκος Σταϊκούλης
Και κάτι ακόμη: τελευταία άρχισε να βλέπει, κυριολεκτικά, τα πράγματα από στραβά έως ανάποδα. -στα λόγια ο Νίκος Σταϊκούλης
«Δεσποινίδες και κύριοι, παρακαλώ!», αναφώνησε ξαφνικά ο Τσαρλς διακόπτοντας το χορό του Ρικάρντο με την Κλέμεντιν, του μοναχικού Πιότρ, και κάνοντας όσους ήταν στο χώρο να στρέψουν τα μάτια τους πάνω του. «Βρήκαμε ένα ακόμα σημείωμα μέσα στο σπίτι.»
Παρέμενε έτσι κρυμμένος στις σκιές, ακριβώς έξω από την αυλή του σπιτιού, ώσπου η κοπέλα να ετοιμαστεί για ύπνο. Δεν ακουγόταν κάποια φασαρία μέσα από το σπίτι.
αμέθυστο ήταν, φοβήθηκε τον θάνατο το δόλιο, προχώρησε μέσα στο κρύο, καλύτερα λέει να μην πεθάνω απόψε, μπορεί τελικά και να’ ταν μεθυσμένο, ποιο σώμα δεν θέλει να πεθάνει απόψε;
